
تا حالا شده وسطِ یه روزِ معمولی، یهو خشکت بزنه و حس کنی تمامِ اون چیزهایی که تا حالا دنبالش بودی، مثلِ دود داره از سرت میپره؟
همیشه دنبالِ «معنا» بودم.
دنبالِ اینکه چطور باید زندگی کرد، چطور باید «آگاه» بود، چطور باید از رنجها گذشت.
فکر میکردم آگاهی یعنی فرار کردن از تکرار، یعنی رسیدن به یه جایی که دیگه خبری از این کارهای روزمره و خستهکننده نباشه. اما دیشب، کنارِ مادرم، تمامِ این نقشهها فرو ریخت.
مادرم ۶۰ سالشه. از 18 سالگی مادر شده؛ ۶ تا بچه بزرگ کرده، کشاورزی کرده، دامداری کرده و هنوز هم، با وجودِ تمامِ این سالها، هر روز ساعت ۷ صبح بلند میشه. نه با اخبارِ دنیا، نه با مشکلاتِ اقتصادی، و نه با دردهایِ جسمیش کاری داره. اون فقط یه «وظیفه» داره: زندگی کردن.
دیدمش که چطور با سختی، با دردِ سیستمِ عصبی و مفاصل ش، خودش رو از رختخواب میکشه بیرون. آبی به صورتش میزنه، لباس میپوشه و میره بیرون. بعد، شروع میشه به یه روتینِ بیپایان.
شیر میدوشه، طویله رو تمیز میکنه، به مرغها و جوجهها غذا میده، به گلها آب میده، صبحانه و نهار و شام درست میکنه ماست و کره درست میکنه، خونه رو میشوره و میره سراغِ زمین و برنج.
همهچیز رو با یه نوعِ «عشقِ بیصدا» انجام میده. انگار که دنیا بیرون از این حیاط، اصلاً وجود نداره.
دیشب وقتی کنارش خوابیدم، یه لحظه فکر کردم: «این یعنی چی؟»
اینکه یکی میگفت : «جهان برای رنجهای تو، پشیزی هم ارزش قائل نیست.»
من دیشب، در حالی که با تمامِ آگاهیِ ذهنیم داشتم مادرم رو تماشا میکردم، فهمیدم اون استاد چقدر راست میگفت. دنیا به دردِ من، به تنهاییِ مادرم، به اشکهای اون و به سختیِ کار کردنش اهمیت نمیده. دنیا فقط میچرخه.
اما نکتهیِ اصلی اینجاست: من فکر میکردم روتینِ مادرم فقط یه تکرارِ خستهکننده و بیمعناست. اما وقتی با دقت نگاه کردم، فهمیدم اون داره با عشق وجودش «خلق» میکنه. اون با هر بارِ تمیز کردنِ طویله، با هر بارِ آبیاریِ زمین، با هر بارِ درست کردنِ ماست، داره «حیات» رو تمدید میکنه. اون با «صبر» و «اراده»، زندگی رو از دلِ رنج بیرون میکشه.
هیچ کسی دست خالی از حیاط خونه اش بیرون نمیره ،به همه سوغاتی میده ،به یکی ماست ،به اون یکی دوغ ،به یه فامیل سبزی ،به یکی ترشی ،به یه همسایه زیتون پرورده و به بچه هاش و هر کسی که از حیاطش خارج میشه از این برکتی که با تلاشش در زندگی اش به جریان انداخته بی نصیب نمیماند.و ،همیشه زندگی اش پر از انعکاس برکت است.
فهمیدم که آگاهیِ واقعی، این نیست که از دنیایِ مادی و کارهایِ روزمره فرار کنی. آگاهی یعنی وقتی داری اون کارِ تکراری و خستهکننده رو انجام میدی، بدونی چرا داری انجامش میدی. یعنی وقتی مثلِ یه ربات، چرخِ زندگی رو میچرخونی، بدونی که این چرخ، دارِ نگه داشتنِ عزیزترین آدمهای زندگیت هست.
اگر تو هم حس میکنی گیر کردی توی یه روتینِ تکراری، یا فکر میکنی کارهایِ روزمرهات بیمعناست، یه نگاه به اون آدمهایی بنداز که با تمامِ وجود، برایِ زندگی کردن تلاش میکنن.
معنا، تویِ اون چیزهایِ بزرگ و دور از دسترس نیست؛ معنا، تویِ همین لحظههایِ ساده، تویِ همون کارِ تکراریه که با عشق و مسئولیت انجام میشه.