در فصلی از کتاب تئوری انتخاب، گلسر میگوید: برای داشتن یک ازدواج موفق، طرفین باید نیازها و شخصیتهای مشابهی داشته باشند. مثلاً فردی که نیاز شدیدی به عشق و تعلق دارد، نمیتواند با کسی که نیاز اصلیاش قدرت یا آزادی است، ازدواجی موفق یا حداقل بیدردسر داشته باشد.
این شده بود خوراک فکر اورتینکر من!
در جامعهی سنتی و جهان سومی، که ایدئولوژیِ از پیش تعیینشده تحمیل میشود، کسی نقشی در تایید یا رد آن ندارد، چنین نگاهی بیشتر شبیه یک « نگرشِ لوکسِ دستنیافتنی» ست.
در این جوامع، به مرد یاد دادهاند که باید قدرتمند و کنترلگر باشد. ابزار سرکوب قانونی در اختیارش گذاشتهاند تا زنان زندگیاش را تحت فشار بگذارد، امر و نهی کند، تحقیر و محدود کند. و عرف و جامعه هم، این رفتار را نه تنها تأیید، بلکه تشویق میکنند.
در چنین فضایی، یک زن قدرتمند دو برابر بیشتر از زنی که صرفاً نیازمند عشق و تعلق است رنج میکشد. چون جامعه از او «زنِ مطیع» میخواهد: ابزاری برای رفاه مرد، نه یک انسان کامل با نیازها و هویتی مستقل.
اما این فقط به زنان آسیب نمیزند. مردانی هم که شخصیتهای لطیفتری دارند، مردانی که نیازمند عشق، تعلق و همدلیاند، مجبورند نقاب بزنند. جامعه آنها را وادار میکند چیزی باشند که نیستند: کنترلگر، سخت، بیانعطاف. و این نقاب، به تدریج آنها را از درون تهی میکند.
نتیجهی این آپارتاید جنسیتی، چیزی جز زندگیهای سرد و از همگسیخته نیست. زوجهایی زیر یک سقف فقط «برای حفظ آبرو» !