زندگی با کیفیت؟

از زندگی لذت نمی‌برم.

یک چیزی سر جایش نیست.

آنجوری که باید لحظه ها را درک نمی کنم، حظ نمی‌کنم.

مدت ها دنبال این بودم که: «کیفیت زندگی یعنی چی؟ اصلاً کیفیت یعنی چی؟» و جواب درستی برایش پیدا نمی‌کردم.

هر کسی هم یک تعریف برای خودش داشت؛ برای یکی سفرهای بی‌پایان، برای دیگری استفاده از تک‌تک لحظه‌ها.

خودم فکر می‌کردم زندگی باکیفیت یعنی نگذارم حتی یک لحظه بی‌استفاده هدر برود. حتی تفریح هم باید چیزی به من اضافه می‌کرد، وگرنه آن لحظه بی‌کیفیت بود. برای همین مدام تحت فشار بودم: باید بیشتر کتاب بخوانم، بیشتر پادکست گوش کنم، همه‌ی مقاله‌ها و نقدهای روز دنیا را دنبال کنم و دائم دوره‌ی آموزشی جدید بگذرانم.

تا اینکه رسیدم به کتاب تئوری انتخاب. توی فصل سومش درباره‌ی «دنیای مطلوب» حرف می‌زد. اینکه هر کدام از ما یک دنیای مطلوب در ذهنمان داریم و همه‌چیز را با آن می‌سنجیم. این دنیا از بدو تولد شروع به شکل گرفتن می‌کند.

اما دنیای مطلوب من چیست؟

در واقع همان چیزی که ما «کیفیت زندگی» می‌نامیم، یا با تعاریف اگزیستانسیالیستی، همان چیزی که ما را «اصیل» می‌کند.

برای کشفش، باید به سه سؤال اساسی جواب بدهم:

افراد و روابط مطلوب من چه کسانی هستند؟

چیزها و فعالیت‌های مطلوب من چی‌ هستند؟

ارزش‌های من چی‌ هستند؟

تأکید روی «مطلوب من» یعنی آن چیزی که من واقعاً می‌خواهم، نه چیزی که از من انتظار می‌رود.

ما بیشتر وقت‌ها به جای توجه به خواسته‌های واقعی‌مان، به انتظارات جامعه و استانداردهای آماده دل می‌دهیم. و رفته رفته فراموش می کنیم که چه می خواستیم؟!

در نتیجه، سال‌ها بعد، با وجود کلی دستاورد، روابط، ازدواج یا ارزش‌هایی که روی کاغذ عالی به نظر می‌رسند، باز هم حس می‌کنیم لذتی از زندگی نمی‌بریم.

چون آنها مال ما نبودند؛

« ما انتظارات دیگران را برآورده کرده بودیم.