نوازنده

گل گلدونِ من شکسته در باد
تو بیا تا دلم نکرده فریاد
گل شب بو دیگه شب بو نمیده
کی گل شب بو رو از شاخه چیده؟...

هنرجو های آماتور، صدایی نه چندان پخته و شاید کمی سوخته، چشم های بسته و فشردن کلاویه های پیانو؛

دقایقی بعد، صدای سوت، جیغ، دست.

اولین موسیقی دفترچه نت های ابتدایی پیانو که کمی از فضای صرف یادگیری کمی فاصله گرفته و نوازنده تازه کار را در لباس پیانیستی زبردست معرفی میکند.

به صفحه نوت های دفترم نگاه میکنم، انگشتم را روی تنها کلاویه تقریبا 10 سانتی متری پیانو میگذارم، به صفحه خالی نگاه میکنم و موسیقی خودم را با جوهر کلاویه مشکی ام از بین چند حرف دردسترسم، " فا سُل لا سی دُ رِ" می نویسم.

ظاهر هنرمندانه ام را حفظ میکنم، صندلی ام را جلو میکشم و بالاخره، آغاز.

من از روزها متنفرم، از زیبایی و روشنایی و غیره اش میگویند ولی هیچکدام از خواب خود دست نکشیده اند تا بتوانند بعد از اینکه چشمشان به تاریکی عادت کرد، تازه سکوت شب را ببینند.

من از موفقیت متنفرم، از موفق ها ، از پکیج های موفقیت اجباری متنفرم، من افتادن را دوست دارم ، زمین خوردن، شکستن را دوست دارم، من آن بغض و درد و گریه لعنتی را دوست دارم.

من شکست خورده ها را دوست دارم، کتاب شکست را هیچکس نمیخواند تا دردش نگیرد، ولی درنهایت شکست بر پیروزی پیروز است.

من از دوازدهه سال های تحصیلی، آن سالهای سخت جنگ های تحمیلی را دوست دارم، خاطرات روزهای پرفشار، دعا، موشک، بمب، هزار هزار.

من، چاله ها را دوست دارم که آنقدر عمیق شده اند همه ازشان فرار میکنند. روزی هم که یک نفر به اعماق چاه نگریست، لبانش تکانی خورد، سنگی زد بعد چاه گریست.

من از باران متنفرم، آب میریزد به راحتی و خوش خیال بی توجه اند؛ از عشاق زیر باران می گویند، از بوی خاک خیس آب می گویند، از ریختن بی بهانه در آن روزهای تکراری.

من بیابان را دوست دارم با آن تشنگی اجباری ، وقتی که هر قطره ات برایش زحمتی باشد تازه میفهمد که ابر عجب رحمتی دارد، وقتی میکند با قطره شاد میشود، با پیاله ای سیراب میشود و وقتی قطرات میبارد، ببین که چطور چتر میگیرد و مینویسد که "در این روزها چمن های خیس چه عطری میگیرند!"

من از حرف زدن متنفرم، واژه ها بدون فکر، ناگهان، شل یا سفت، درهوا رها میشوند، عمقی ندارند و اگر هم دارند خوش خیالان بی توجه اند، من آن جمله های پیچ دار شکسته کج و معوج چین دارَت را دوست دارم.

چون در میان برچسب های بسیار فقط یکبار ساخته شده‌ست و مال توست، خاص و بدون هیچ "مِید این چین"ی روی آن.

من از مهمانی های طرب پرطمطراق و مستی با بهانه متنفرم، من این مستی ام را بی بهانه دوست دارم، من آن رقص وحشی تا حد جنون درد را دوست دارم.

متنفرم از صفت های تفضیلی و برترین های کنار دوست چون از بهارش پیداست، آن سالی که نکوست. ساقه جوانه گل شکست، باران بند آمد، سنگ آمد و گلدان شکست.

من این تنفر ها را دوست دارم که جمله‌هایم خسته‌تر از بار منفی‌اند و شاید دیگران جمله هایم را با همین خود بودنش دوست دارند.

درنهایت، گل گمشده گلدون گِلی شکسته‌ام روزی می‌آید و شاید تا آن روز نوازنده بهتری شده باشم؛

دست هایم را از روی صفحه بلند می‌کنم، پایم را از روی پدال برمی‌دارم، صندلی را به جلو هل می‌دهم و اتاق را ترک می‌کنم.

اتاق خالی، پیانوی سفید با کلاویه های مشکی و سیمین غانم که هنوز می‌خواند:

گل گلدونِ من شکسته در باد
تو بیا تا دلم نکرده فریاد
گل شب بو دیگه شب بو نمیده
کی گل شب بو رو از شاخه چیده
گوشه ی آسمون پر رنگین کمون
من مثِ تاریکی تو مثلِ مهتاب
اگه باد از سر زلفِ تو نگذره
من میرم گم میشم، توو جنگلِ خواب....