شهر دیگر رنگ ندارد، شهر دیگر بو ندارد، شهر دیگر نه سرخ است، نه سبز است (جز میان اتوبان های خاکستری) ، نه هوای آبی دارد.
این منم، منم که درکلاس نشستهام و استاد خاطراتش را نقل میکند و از "چقدر بده شده" بودن زمانه انتقاد میکند، از همدلی میگوید، از اینکه همسایه ها هوای هم را داشتند، از اینکه یک نفر برای کل محل نان میخرید، از نخوابیدن های همسایه کنار همسایه گرسنه.
میگوید:" اون زمانا همه خبر داشتن همسایشون شب شام چی خورده، الان ما حتی به هم سلام نمیکنیم و..."
در دلم میگویم البته من میدانم همسایه دیشب چه خورده و حین خوشحالی و داد زدن "قمار قمار!" دیشب و میان جیغ و داد های از سرِ مستی بیش از حد اش چه حرف هایی درمورد پدرشوهر دزدش و جنس ناب ردواین امشب و مهارت فوق العادهاش در تخمیر زده.
دیروز همین همسایه و همسرش را دیدم و سلامی کردم و رد شد سلامی نه چندان گرم تحویلم داد و رفت. همسرش هم مثل همیشه اعتنایی نکرد و مثل همیشه گویی که با رعیت روبرو شده برخورد کرد و رفت.
از فساد میگوید که ریشه در جامعه دارد، از واژه هایی که دیگر معنی ندارند، حق الناس بیتالمال و تمامی این عربی هایی که دیگر دینی نیستند، قلبی نیستند.
و ما محکوم میشویم، محکوم به ادامه دادن، محکوم به پایان، بوی خاک نم زده بعد از باران بزرگترین دلخوشی شده؛ چون هیچ پایان خوشی وجود ندارد.
تو جلو میروی، تو عزمت را جزم میکنی، میروی در دل خطر، زمین میخوری، بلند میشوی، زمین میخوری، بلند میشوی ...زمین میخوری... زمین میخوری....زمین میخوری ......
شهر دیگر بو ندارد، شهر نه بوی بهارنارنج میدهد، نه بوی چوب مرطوب میدهد، نه این بویی ازین بابت است که بینیمان از برف های درحیاط میگیرد ، نه کیفپول هایمان بوی قرمه سبزی و تهچین و آلبالو پلوی مادربزرگ خدابیامرز را تحمل میکنند؛ شهر دیگر. بو، ندارد.
و تو میرسی، تو میرسی برای همه فرهنگ های سوخته، برای آرامش چشم های چشم به در دوخته، برای زخم های قلب مغز جانمان، برای ترک های اجتماعی، برای وعده های آزادی، میدانم... روزی بالاخره میرسی.
و اگر نرسی؟ از خانه خارج میشوم، سوار اتوبوس های قرمز رنگ بیآرتی میشوم، در ایستگاه پیاده میشوم، هدفون خسته زمین خورده که قابش دیگر نای شارژ کردن که هیچ نای نگهداری را هم ندارد از جیبم خارج میکنم، از وسط خط مشخص شده برای ترمز نگرفتن و فحاشی به عابر پیاده از میان فرهنگ سنتی رانندگی بیقانون به سختی عبور میکنم، روی چمنزار های زیر پای میدان آزادی مینشینم و به آرامی ولوم صدا را افزایش میدهم تا کم کم همهمه و شلوغی شهر خاکستری درمیان صدای گیتار و نوازش گرم و ملایم باد کم بیاورد و گم بشود...
پیاده رو، در تمامِ شهر
پشتِ پای تو، ریحان می دهد
لبهات، هاتِ هات
زیبا بوسه هات
دبشِ دبش
چشمات، دست به دست
می نشاندم رو ابرِ رویا
خیسِ خیس، نمناک می شوم
تویی و باد و اتوبان
غمناک می شوم
U-Turn
نیست که نیست
راهِ بازگشتی نیست
به خواب میروم، آکورد می شوم
از فا تا دو به مـی گریم
حال، لختِ لخت مادرزاد
پهنِ این پیادرو در باد
چشم های عابران بر خاک
و ما و ما
تنها، نشسته ایم به چیدنِ رویا
دمنوش، نعناع، نارج
تویی و باد و اتوبان
چشمات، دستات
تویی و باد و اتوبان
لبهات، بوسه هات
تویی و باد و اتوبان
رویا
U-Turn
تویی و باد و اتوبان
تویی و باد و اتوبان
تویی و باد و اتوبان
تویی و باد و اتوبان
تویی و باد و اتوبان
تویی و باد و اتوبان
-"باد و اتوبان" از بمرانی و ماکان اشگواری-
