بعضی وقتها که تنها میشوم، به خیابان روبرو نگاه میکنم، به ولیعصر که یک ثانیه از حرکت نمیایستد.
به آدم های پردغدغه بیحوصله بیکار، به لیوان های خالی روی میز، به شوخی بیمزه دست فروش های چندتومنی روبروی مال های میلیاردی، به خط خطی های روی دیوار که رویش را با اسپری یا رنگ پوشاندهاند، به خط خطی های اعصاب افراد، به خصوص اعصاب این مردی که با یک تنه نهچندان فنی از کنارم عبور کرد، به زندگیها نگاه میکنم.
بعضی وقتها که تنها میشوم با خودم زمزمه میکنم، بعضی وقتها میخندم، بعضی وقتها آنقدر در حسرت غرق میشوم که حتی فریاد های ولیعصر و دست تکان دادن هایش برای نگاهی خارج از افکارم هم نمیتواند سگرمه های درهم رفتهام را بگشاید.
بعضی وقتها بلند بلند میخوانم، مثل همان نوازنده دورهگرد دم کوچه که وسط حساسترین موقعیت فیلم با صدای آکاردئون ناهنجارش گوش های مارا با آواز دلنَشینش لبریز میکرد، با خودم فکر میکنم بهزاد عمرانی اکنون در تار های صوتی من تجلی کرده و حال باید بخوانم، چی بخوانم؟ صبر میکنم تا صدای آکاردئون تمام شود، بعد با کمی ناز خوانندهوار صدایم را بلند میکنم:
در بندر تهران، به غروب های بی تو،
به کشتی ها به نفتکش ها، نگاه می کنم.
به مستی مردم، بر عرشه های انزوا
گوشه گیر و تنها، نگاه می کنم
بعد خرسند از خواندهام نفسی با یک "پوووففففف" محکم تازه میکنم، خرسند از نگاه های نهچندان غریبانه مردم، خرسند از گیتار خانم نوازنده که هرروز کنار خودپرداز با ماسک سفیدش میایستد، از حس لمس آن اسکناس پنجاه هزار تومانی در جیبم که دیگر آن خودپرداز های لعنتی مثلش را به انسان نمیدهند، حال با این اندیشه میتوان گفت پس ، نه چندان هم از لمس اسکناس پنجاه هزاری خوشحال نمیتوانم باشم.
لااقل هنوز در این شهر خاکستری خاک گرفته خسته با شنبه صبح خوابآلود، همچنان زندگی جریان دارد، هرچقدر هم دلها و جیبها و طبقههای اجتماعی و مالی و معنوی و عقیده هایمان از هم دور شوند، هنوز هم شنبه صبح های ولیعصر با میوه فروش های روبروی مبل فروشی میلیاردی شروع میشود و آدم های خط خطی، همچنان تنههایشان پابرجاست و شهر برجاست و درد برجاست و برجاست...