اواخر سال نود و شیش ویرگول کمپینی برگزار کرد به اسم #کولهپشتی۹۷ که نتیجه اون برای من شد بلاگپستِتجربهی تجربه کردن.
پس تنها چیزی که میتونم در مورد نود و هفت بگم اینه که امیدوارم مقدار و تعداد تجربههاش بزرگتر اَکید از سال نود و شش باشه و به نظرم این بهترین اتفاق ممکنه!!!
با توجه به افکارم توی اون روزا احتمالا باید بگم بهترین اتفاقات ممکن برام توی نود و هفت افتاده. سالی که تقریبا هر روز و هر هفتهش پر بود از تجربهها و اتفاقات عجیبغریب و گاهی بهشدت دوستداشتنی!
از تجربه روزی که شدم متهم ردیف سومِ ابتدای خیابونِ معلم ، تا روزی که شدم منتخب ردیف سومِ مرکز همایشهای برج میلاد.
از تجربه وداع با بهترین آدمهایی که توی زندگیم میشناختم، تا پیدا کردن کسی که تجسم زمینیِ یه فرشتهی آسمونیه برام.
از تجربهی دل زدگی از این خاک، قصد مهاجرتکردن و درستشدن همه کارهای مربوط بهش، تا روزی که دوباره خودم رو عاشق این سرزمین دیدم، عاشق #سرزمینمادری!
از تجربه به خسخس افتادن و درد بعد از کمتر از نود ثانیه دویدن، تا شرکت کردن توی ماراتونِ بینالمللی خلیجفارس و مدالی که برام بینهایت ارزشمنده.
و کلی اتفاق و تجربهی ارزشمند کوچیک و بزرگ دیگه که باعث شدن نود و هفت پر باشه از حوادثی که احتمالا تقریبا یک هفته هم فرصت نفسکشیدن برام باقی نزاشت!
حالا توی آخرین ساعتهای این سال، میتونم بگم که افتخار میکنم به سیصد و شصت و پنج روزی که گذشت و تمام اتفاقاتی که توش افتاد. به تمامش بهجز یه بازهی نیم ساعته و حوادثی که به خاطر اون زمان حاصل شد!
پس برای نود و هشت هم میتونم دقیقا همون حرفها و نوشتههای قبلم رو تکرار کنم! فقط امیدوارم حداقل یکمی امکان استراحت بیشتر داشته باشم و مهمتر از همه چیز بتونم اون نیم ساعت رو هم جبران کنم!
#کولهپشتی۹۸