قرار نیست انگار تمام بشود. مثل بار گاری پر از سیب زمینی میماند که جلویت خالی میکنند. هر چه پوست میکنی بازهم هست. خوب میدانم قرار نیست همه چیز را یاد بگیرم.(برنامه نویسی) اما همان یک کمی ، برایم حکم خیلی را دارد. خیلیهای من خیلی کم و کوچکند. کوچک به اندازهی ذرات غبار ، که در هوا و انعکاس نور خورشید در رقصند.
حاضرم به آنچه میخواهم برسم اما یک لکه یا دانهای از غبار باشم. همان غباری که قابل دیدن نیست و در میان ذرات گم و نا پیدا میشود ؛ اما همچنان در رقص است.
حالم خوب نیست. کلافهام. ملولم انگار. چند سالی میشود در گوشهی عزلت خانه خاموش نشستهام. شبها عین جغد بیدارم و روزها همچون خرس خواب. من هستم و دنیای برنامه نویسی. من هستم و غمی که همچون خون از رگ ، از نوک قلم عباس معروفی میچکد. «سمفونی مردگان» و حالا رمان «فریدون سه پسر داشت».
حکایت مردی که میخواهد برادرش را بکشد تا از شر سهم ارثش که قرار است به دختر پانزده سالهاش برسد خلاص شود. در میان راه تمام صحنهی زندگی از برابر چشمانش عبور میکند. در این رمان بسیار زیبا، هر یک از شخصیتهای معرفی شده به نوبت روای حکایت مربوط به خود میشوند. که در نهایت همهی آنها کنار هم ، زندگی غمانگیز «آیدین» را پیش میبرند. رمان سمفونی مردگان از همان اوایل داستان ، طوق تعلیق را به گردنت میاندازد و تا پایان رمان تو را همراه خود میکشد.