
من فکر میکنم ساختن و خلق کردن یه چیزی ترسناکه.
نه صبر کن.
خلق کردن هر چیزی وحشتناکه.
به خاطر اینکه داری یه چیزی رو درست میکنی که برای تو اهمیت و معنا داره، و جلوی کل دنیا قرارش میدی تا ببیننش.
و تحلیلش کنن.
و نقدش کنن.
و ازش متنفر بشن.
و شاید، اگر خوششانس باشی، عاشقش بشن.
وقتی دیگران برای نوشتنشون ازم کمک میخوان، ۹ بار از ۱۰ بار، همین موضوع دلیل اصلی صحبت کردنشون با منه. از این میترسن که دنیا چطوری به کارشون واکنش نشون میده.
حتی وقتی که یه راهی برای خلاص شدن از دست این ترس پیدا میکنن چی؟
از این میترسن که دنیا به راحتی اونا رو نادیده بگیره. میترسن که یه شبه موفق نشن. از این میترسن که شانس نمیاد در لعنتیشون رو بزنه.
من همیشه یه جواب بیشتر برای این سوال نداشتم.

مهم نیست چه چیزی داری خلق میکنی، اولین مخاطبی که داری براش اون چیز رو خلق میکنی باید خودت باشی.
باید چیزی رو بسازی که خودت ازش لذت ببری، نیازش داری، چیزی که دستت بگیری و ازش استفاده کنی.
اول باید چیزی رو بسازی که نیازهای خودت رو براورده میکنه.
من با کاری که انجام میدم همین کارو میکنم.
اکثر چیزهایی که مینویسم نور خورشید رو به خودشون نمیبینن.
اکثر کارهای هنری که انجام میدم رو جایی به اشتراک نمیذارم.
اکثر موزیکهایی که میسازم، روی هارد خودمه، برای استفادهٔ خودم.
وقتی دارم کد میزنم، چیزهایی رو میسازم که باحال باشه، تکنولوژیهایی که دوست دارم باهاشون ور برم.
تمام این کارهایی که میکنم روی هم جمع میشه، تکمیلتر میشه و در آخر تبدیل میشه به چیزی که دوست دارم با دیگران به اشتراک بذارم.
میدونی وقتی یه چیزی مینویسم اول از همه چه کسانی اون رو میخونن، قبل از اینکه جایی پستش کنم؟
اون رفیقهایی که باهاشون مشورب میخورم، رفیقهایی که باهاشون میرم اسکیت، دوستان خانومی که همهشون نویسندهان و به روش خودشون نوشتههاشون رو خلق میکنن.
آدمهایی که بهشون اعتماد دارم. آدمهایی که میخوام با نشون دادن بخشی از خودم بهشون، پیوندم باهاشون عمیقتر بشه.
همین قاعده برای مطالب بلاگم صدق میکنه.
قالبهایی که طراحی میکنم.
تیکه کدهایی که مینویسم.
آهنگهایی که میسازم.
اسکچهایی که میکشم.
اینا میره در معرض دید آدمهایی که باهاشون رابطه متقابل دارم. اینا رو آدمهایی میبینن که الگوهای کاری منو درک میکنن و با دیدن کارهام درک بهتری از من پیدا میکنن و جاهای خالی بیشتری تو ذهنشون از من پر میشه.
میره جلو چشم اون آدمهایی که واکنشهاشون رو میتونم حس کنم و بازتابشون بدم به کارهام.
بعد از اون، یه تصمیمی میگیرم. میتونم انتخاب کنم که کارم رو به دنیا نشون بدم یا نه.
میتونم برای چند لحظه قدردان این باشم که چقدر این حس باحاله، و قدردان این باشم که مجبور نیستم رو نوک یوتیوب باشم تا حس کنم کاری که کردم ارزش داشته.
میتونم به روند کارم توکل کنم و ازش لذت ببرم، بدون اینکه لازم باشه داخل تب آنالیتیکز درد بکشم.
میتونم از خلاقیت خودم لذت ببرم بدون اینکه #حس #کنم #لازمه #هرچیز #لعنتیای رو #هشتگ کنم. میتونم خیلی ساده بسازم و زندگی کنم و تو زندگی خلاقانهام نفس بکشم.
اگر به همین شکل دست به خلق چیزها بزنیم، فکر میکنم یه جایی تو میانهٔ راه، راهی پیدا میکنیم تا چیزهای با معنیتری بسازیم، فایده بیشتر و سازش کمتر. با این کار ما محصولاتی طراحی نمیکنیم که باعث بشه زندگی دیگران بگا بره. ما محصولاتی نمیسازیم که با انسانها به چشم یه وسیله نگاه میکنه. این اتفاق خوبیه.
من نمیخوام واسه دنیا چیزی بسازم. میخوام برای آدمهایی که میشناسم چیزی بسازم. میخوام چیزی بسازم که اهمیت داشته باشه. و اگه تو هم میخوای، میتونیم به عنوان یه خلاق برگردیم به ریشههای خودمون. یا حداقل امیدوارم که چنین اتفاقی بیوفته.