
حامی اگر نیستید ، تخریب گر هم نباشید. بنشینید یک گوشه و نگاه کنید. شاید شما دارید اشتباه میکنید. شاید هم ما. چه اهمیتی دارد؟
وقتی اشتباهمان گریبانِ زندگی خودمان را میگیرد، شما چرا اینقدر ناراحتید؟ اصلا شاید دلمان میخواهد در این برهه از زندگی اشتباه کنیم. این همه راه درست رفتیم ته اش چه شد؟ خودتان چه شدید؟ به کجا رسیدید؟
چرا فکر میکنید گفتنِ اینکه" شغلی که انتخاب کرده ایم آینده ندارد. رشته دانشگاهی مان پول ساز نیست. و آدمهایی که با آن ها وقت میگذرانیم عالی نیستند" باعث میشود شما آدمِ بهتری شوید؟
بیایید تمام کنیم این بازیِ مضحکِ "دلسوزی" را. شما نه دلسوز هستید و نه نگران. شما صرفا دنبالِ ارضای میلِ "انسانیت" خود هستید. و اینکه به ما یاد داده اند به وقتش حرف بزنیم ، سکوتمان را بر پایِ ناتوانی مان نگذارید.