برای روزی که دلم برای اینجا تنگ شد...
نمیدونم وقتی چند سال دیگه این نوشته رو میخونم کجام، کنار چه آدماییام و زندگی چقدر عوض شده؛
ولی امیدوارم هنوز یادم باشه که یه زمانی، یه مدرسه بود که قسمت بزرگی از روزای زندگیم رو توش گذروندم.
جایی که بعضی صبحها با بیحوصلگی واردش میشدم و دلم میخواست زودتر برگردم خونه؛
اما احتمالاً همون روزا، یه روز تبدیل میشن به روزایی که بیشتر از هر چیزی دلم میخواد دوباره تجربهشون کنم.
دلم برای زنگ تفریحها تنگ میشه.
برای خندههایی که دلیل خاصی نداشتن.
برای حرفهایی که قرار بود هیچوقت یادمون نره ولی الان حتی یادمون نیست سر چی بودن.
برای دوستیهایی که فکر میکردیم تا آخر دنیا ادامه دارن.
برای معلمهایی که بعضی وقتا ازشون شاکی میشدیم، ولی بعدها میفهمیم چقدر ازشون یاد گرفتیم.
شاید یه روز دیگه اسم خیلی از همکلاسیهامون رو هم توی یه گروه شلوغ نبینیم.
شاید هرکدوممون یه طرف دنیا باشیم و زندگیهامون کاملاً متفاوت شده باشه.
ولی یه جایی ته ذهنمون، هنوز همون بچههایی هستیم که توی راهروهای این مدرسه میدویدیم و برای یه زنگ تفریح ساده ذوق میکردیم.
عجیبه...
آدم تا وقتی توی یه لحظه زندگی میکنه، نمیفهمه داره خاطره میسازه.
فکر میکنیم «بعداً هم هست».
بعداً دوباره همدیگه رو میبینیم.
بعداً دوباره میخندیم.
بعداً دوباره همین روزا رو داریم.
ولی یه روز میرسه که «بعداً» تبدیل میشه به «یادته؟»
پس اگر چند سال بعد این متن رو میخونم، فقط یه چیز رو ازم یادت نره:
قدر این روزا رو بدون.
قدر آدمایی که کنارت بودن.
قدر خندههاتون.
قدر لحظههای سادهای که فکر میکردی معمولیان.
چون یه روز، همین چیزای ساده میشن خاطراتی که حاضر میشی برای چند دقیقه برگشتن بهشون، هر کاری بکنی.
شاید این مدرسه روزی فقط یه ساختمان قدیمی توی خاطراتم باشه؛
اما آدمایی که اینجا شناختم، خندههایی که اینجا کردم و روزایی که اینجا گذروندم، یه گوشه از من برای همیشه باقی میمونن
نه برای همیشه؛
چون بعضی جاها رو آدم ترک میکنه، ولی هیچوقت واقعاً ازشون جدا نمیشه.
شاید سالها بعد برگردم، به حیاط نگاه کنم و با خودم بگم:
«اینجا همون جایی بود که یه تیکه از بچگی و نوجوانی من، برای همیشه جا موند.»
P.b/101.201.301/102.202.302/amol.1405
Nokhbegan/shahed
بلکه چون من واقعاً زندگیشون کردم. ❤️