مهمان سپید

هنگام گشودن پنجره، هوای سرد صورتم را نوازش کرد و روحم با دیدن زمین سفید پوش شده تازه شد. نفس عمیقی کشیدم و با لبخند، مهربانی طبیعت را پاسخ دادم.

شاخه ی درختان با قبای سفید رنگی که به تن داشتند؛ خیابان را جان تازه بخشیده و لذت خیره ماندن به شهر را دو چندان کرده بودند. فرش سپید، قدم به قدم رد پای رهگذران را در دل جای می داد و برای هر کدام یک گذر خاطره انگیز باقی می گذاشت.

چهره ی هر عابر پیاده نمایی از احوال روحش را به تصویر می کشید. یکی شبیه مجنون هجران کشیده، سر گشته و حیران؛ دیگری مانند فرهاد کوه کن، خسته و پریشان و برخی چون زلیخایی برگزیده در چشم یوسف، شادان و خندان.

کودکان خورشید در کوچه و خیابان های شهر با همراهان برفی خود سرگرم و در هیاهوی شادیشان غرق شده بودند. چشم هایشان نجواگر دنیایی سرشار از محبت بود.

تماشای گذر زمان از قاب چوبی پنجره، احساس رهایی را برایم به ارمغان آورده بود. وسعت پهناور آسمان، عظمت و جلال پروردگار را به رخ می کشید. نگاهم به سقف بی انتهای زمین خیره ماند و وجودم سرشار از آرامش شد. چشم هایم را بستم و روحم را در آغوش پر مهر خداوند رها کردم.

_ خدایا شکرت_ :)

10:00 _ 1402/9/13