زن هنوز هرشب مینویسد . با خودکاری که جوهرش تمام شده است.
روی کاغذ هایی که دیگر کسی آنها را نمیخواند؛خط ها کج و لرزانند اما از صدای مردی پر است که دیگر نیست.
بعضی شب ها،چراغ کوچکِ کنار رختخوابش سایهای میاندازد،شبیه او و آن وقت دستان لرزانش را به سوی او دراز میکند و با صدای گرفته و آرامِ خود او را صدا میزند.
سایه نمیماند هیچ وقت نمیماند.
اما زن هنوز نامهها را درون کشویی در بسته کنار روسریای که بوی باروت میدهد میگذارد .
میگذارد کنار عکس قدیمی او که لبخندی زیبا دارد لبخندی به زیبایی محبتی که نثار زن میکرد.
کوچه ها عوض شده است جانم ،دیگر بوی مرگ نمیدهد.
خانه ها رنگ و بوی دیگری گرفته است اما بازم صدای تیر و شیون زنان و کودکان در ذهنم زندهاند.
و هر صدای آژیری مرا به آن شب میبرد شبی که همه چیز آتش گرفت غیر از"نام تو"
"نوشین"
گاهی بغض درون یک دل شکسته تنها از زبان زنی گفته می شود که هنوز دست هایش به نوشتن ادامه می دهد حتی وقتی هیچ کسی آنها را نمیخواند.
#زن
#قدیم