
فضای مجازی آرام آرام در ما رخنه کرده و حالا تمام زندگی ما را تحت تاثیر قرار داده است. اصولا ما انسانها متوجه آسیبی که می بینیم نیستیم به قول دارن هاردی "اگر می دانستید خوردن یک عدد دونات ناگهان پنج کیلو اضافه وزن می آورد، آن را نمی خوردیم، ولی چون این اتفاق در طول یک سال رخ می دهد به آن توجه نمی کنیم و ترجیح می دهیم هر روز یک دونات بخوریم". این اعتیاد به دونات نیست که ما را درگیر خود می کند بلکه عدم مسئولیت پذیری ما نسبت به خودمان، شخصیتمان و سلامتمان است.
خب همه ی انسانها دوست دارند که مورد توجه و تشویق و تایید قرار بگیرند، بعضی ها با انجام کارهای عجیب و غریب، بعضی دیگر با کارهای متفاوت و بعضی با انجام کارهای نادرست و خلاصه اینکه هر کسی بر اساس تربیت و محیطی که در آن بزرگ شده است و مجازی باعث شده کار انسان را راحت تر کند.
جمیعت روزانه به تعداد کودکان و خردسالان فضای مجازی برای کسب شهرت و توجه از سوی والدینشان اضافه میشود. والدینی که در بسیاری موارد به محض به دنیا آمدن فرزندشان برایش صفحه اجتماعی باز میکنند و تکتک رفتارها و لحظات نوزادشان را در فضای مجازی منتشر میکنند. کودکانی که بی آنکه بخواهند در شبکه اجتماعی زندگی میکنند، مشهور میشوند و از جایی به بعد تبدیل به ابزاری برای درآمد خانوادههایشان میشنوند.
نیرایال، روزگاری نه چندان دور، به شرکتهای فناوری مشاوره می داد که چطور اپلیکیشن هایشان را شبیه مواد مخدر کنند و خلاصی از دست آن آسان نباشد.
اما یک روز که خود غرق در تلفن همراهش بود، متوجه شد دختر کوچکش مدتهاست در حال تلاش کردن هست تا با او حرف بزند. ایال متوجه آسیبی که در جامعه در حال رشد است شد. شدیدا تحت تاثیر اتفاقی قرار گرفت که خود مسبب آن بود. حالا او به یکی از مروجان چگونگی خلاصی و ترک این فناوری ها بدل شده است و به تازگی کتابی نیز در این باره به نام "انحراف ناپذیر" منتشر کرد. او به این موضوع می پردازد که چطور مهار توجه مان را بدست بگیریم.
البته نیرایال فضای مجازی و فناوری ها را در حقیقت اعتیاد ریشه دار نمی داند. او معتقد است ما از نظر فیزیکی وجسمی هرگز دچار اعتیادی نیستیم و در حقیقت آسیب فضای مجازی به نوعی عدم مسئولیت پذیری شخصی ماست.
آیا این یک اعتیاد است؟ یا عدم مسئولیت پذیری ماست؟