
حتما شما هم شنیده اید که در نیویورک و بر سر در سازمان ملل ابیاتی از اشعار شیخ اجل سعدی شیرازی را به ترجمه انگلیسی حک کرده اند که می فرماید:
بنی آدم اعضا یکدیگرند، که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار، دگر عضو ها را نماند قرار
احتمالا زمانی که آقای سعدی داشته این شعر رو می گفته در زیر لوای این اشعار منظورش به بنیان خانواده و نهایتا شاید شهر شیراز بوده باشد. چرا که قطعا در آن زمان نه اینترنتی وجود داشته که حضرت اجل از اتفاقات روز دنیا باخبر شوند و نه انقدر اخبار و اطلاعات زود و بی پرده در اختیار مردمان قرار داده می شد.
تنها برد اشعار بزرگان ایران که زمان و مکان را در می نوردد و شهرتی جهانی پیدا می کند اشاره به اصل و عمق یک مطلب است.
سعدی نمی گوید جهان، یا شیراز، یا ایران و یا هر کشور و نقطه دیگری از این زمین خاکی. از یک رسم یا رسوم آن زمان صحبت نمی کند. بلکه تن انسان را نمادی از یک جامعه قرار می دهد. کدام انسان؟ هر انسانی که روی این کره خاکی زندگی می کند، زندگی کرده است و زندگی خواهد کرد.
او عاری از هر گونه تملق از چیزی حرف می زند که در هر زمانی و هر مکانی قابل لمس است و خاصیتی دارد که به هر جامعه ای می توان آن را نسبت داد.
حرف ساده است، اما در پس خود راز بزرگی دارد که عمل به آن باعث پیشگیری از فروپاشیدن یک جامعه می شود.
این شعر برای من نماد یک محتوای ایده آل است. آن قدر ساده است که هر کس فارق از سن و جنس و نژاد آن را می فهمد و آن قدر خالص و عمیق است که در هر سن و موقعیتی مفهوم خاص خودش را پیدا می کند.
اگر به دنبال تولید محتوای خلاقانه هستید، خودتان را از فرعیات موضوع دور نگه دارید و خیلی ساده در مورد اصل چیزی که می خواهید در مورد آن صحبت کنید، بنویسید.
شاید سال ها بعد محتوای خالص تولید شده توسط تولید کننده های محتوا چراغ راه کس یا کسانی باشد... شاید.