#روایت_سوم
خانه ما دقیقاً کنار "پل یادگار" است و من به همین دلیل، نام کانال و سلسله مطالبم را گذاشتم "روایت نبرد از پنجرهی یادگار". با صدای اگزوزها، موتورها، ماشینها و سیستمهای صوتیشان خو گرفته بودیم و زندگی جریان داشت که ناگهان مهارت تشخیص انواع بمبها و حضور جنگندهها هم به آن اضافه شد. الان که مینویسم ۳۰ تیرماه ۰۵ است و من از شدت حمله عصبی روی مبل خانه دراز کشیدهم و هیمنطور که قفسه سینهم از شدت تپش در حرکت است به این فکر میکنم که چقدر روایتگری از میان تمام این جنایتها کار سختی است! این روزها عجیبترین روزهای زندگیام را سپری میکنم. خب راستش را بخواهید، همیشه احساس میکردم شاید جای درستی نیستم؛ یا نمیدانم، انگار آنچه را که از زندگی میخواستم، نگرفته بودم. چرا میگویم نگرفته بودم؟ چون نمیخواهم مسئولیتِ آنچه را که احساس میکنم، بر دوشِ زندگی، جهانسوم، خانواده، کشور، مسئولین یا هر چیز دیگری بیندازم. انگار تکلیفم با خودم مشخص نبود.بعد از جنگِ چهلروزه، در حینِ آن، و حالا که سی روز از آخرین آتشبس میگذرد و ایران عزیزم درگیر جنگی نابرابر و عجیب است، بیشتر از هر زمان دیگری احساس «بیخاصیت بودن» میکنم؛ دقیقاً میخواهم از همین کلمه استفاده کنم. نه روایتگرم، نه در دلِ میدان هستم، نه امدادگری بلدم و نه مادر هستم. خیلی معمولیِ معمولیام!داشتنِ این زندگیِ روزمره، زمانی که جنوب زیر آتش است، برایم عذابآور است. نمیفهمم چطور باید زندگیام را روی روتینِ "صبح بیدار شو، برو و بیا" بگذرانم، در حالی که هموطنانم زیر توپ و تفنگ و بمباران هستند؟ اصلاً یکی از دلایلی که در جنگهای قبلی به هیچجای دیگری غیر از تهران نرفتم، این بود که نمیتوانستم بپذیرم کسانی در تهران هستند که جایی برای رفتن ندارند.
بیشتر شبیه درددل شد، اما من «بیخاصیت» هستم؛ هیچ کلمه دیگری برایش پیدا نمیکنم و خستهام. از آن طرف میدانم که این دقیقاً همان چیزی است که دشمنم میخواهد؛ که از زندگی خسته شوی، از جنگ خسته شوی، از صلح خسته شوی، خسته باشی، بپذیری و تسلیم شوی. نمیدانم؛ حس میکنم هیچکس رنجم را نمیفهمد. هیچکس نمیفهمد که عقیدهام کجای این تاریخِ لعنتیِ کشور و این جنگ قرار میگیرد. هیچکس متوجه نیست که من چه میگویم؛ برای چه میایستم، برای چه حرف میزنم، چرا بحث میکنم و چرا عصبانی میشوم. نمیدانم، تنها مطمئنم که میخواهم مانند تمام آزادگان عالم، در خیمه حسین باشم و بمانم و بمیرم و چشمان وجودم به روی حقطلبی و ظلم بسته نشود.
.
.