واقعا بعضی وقتا میشینم و با خودم فکر میکنم
درمورد اینکه قراره همینجوری تا همیشه غمگین بمونم؟
و یروز حال خوبم گره بخوره به روزها حال داغون و افسرده؟
یا اینکه هر روز به این فک کنم که آره بزودی این زندگیه در کفن پیچیده شده رو تموم میکنم
یا نه قراره یه اتفاق خوب بیوفته و منم امیدوار ادامه بدم
نمیدونم؛ جدیدا خیلی خشمگین و عصبیم
درحدی که تو گوگل برای دلایل و نشانه های جنون در جوانی سرچ میکنم
اگه ازم بپرسی چه چیزی احتمال دیوونه کردن آدمارو افزایش میده
صددرصد بهت میگم "یکنواختی"
تکرار بستن به تکرارِ این روز های تکراری آدمو دیوونه میکنه
اینکه سالها تو یه باتلاق دست و پا بزنی و نه نشونی از نجات باشه
و نه نشونی از غرق شدن ؛آدم کم کم تو حالتی قرار میگیره که دیگه واسش فرقی نداره کدومشون اتفاق بیوفته
فقط میخواد پرت شه یه طرف
این لب مرز بودن خیلی سخته...
خیلی سخت...
یدفه به خودت میای و میبینی سالهاست پشت این سنگر وایستادی
اما نه خبری از دشمن هست
و نه اجازه داری پناهگاه رو ترک کنی...
تنها چیزی که سرپا نگهت داشته خبر صلح و آزادیه
تو این حالت خودت به سمت مرگ نمیری
ولی اگه یکی از سربازای دشمن سمتت نشونه بگیره هم کنار نمیری
یکنواختی آدمارو از پا درمیاره
نابود میکنه
ما تا وقتی زنده اییم که لحظه های زندگی رو لمس کنیم
از رنگ آبیه آسمون لذت ببریم
ستاره هارو بشمریم
و با دیدن ماه ذوق زده بشیم
زنده بودن یعنی بوییدن عطر طبیعت
یعنی معنا دار بودن چیزهای ریز و درشت....
زندگی یعنی داشتن یک معنا....
قورت دادن این نفس های مقطع زندگی کردن نیست
من نفس میکشم؛ عمر میکنم....
اما شوق زندگی کجاست؟