روز پانزدهم اردیبهشت این یادداشت را نوشتم و برای خودم چالش گذاشتم. چالش هر روز نوشتن و پست کردن آن در اینجا به مدت سی روز پیاپی. حالا بیش از یک ماه از آن قرار خودمانی گذشته و امشب نشستم به جمعبندی آنچه گذشت.
هر روز نوشتن آسان نبود. اضافه کنم که هر روز نوشتن و نشر آن، «اینجا و عمومی» آسان نیست. وگرنه میتوان و باید هر روز چیزی نوشت.
البته که میشود هر روز خیلی ساده مثل کاری که الان من دارم انجام میدهم، شروع کرد به نوشتن. از هر چیز و هر کجا هم نوشت. ویرایش هم نکرد. از اتفاقات عادی و معمولی روز نوشت تا مناسبتها و برنامههای خاص. راحت و بیدغدغه.
در دوران قدیم وبلاگنویسی (همان اوایل) روزمره و همینطوری نویسی! رایج بود. هنوز هم خیلیها این سبکی مینویسند و خُب خواندنی هم هست. جذابیت خودش را هم دارد. من هم دوست دارم. ولی اینکار «برای من» جایش در وبلاگ عمومی نیست. در دفتر است. یک دفتر شخصی. اگر بخواهم هر روز بنویسم و منتشر کنم، پس باید حرف قابل عرضی داشته باشم. باید فکر کنم. بخوانم. بنویسم و بعد ویرایش کنم. خب با این روش، نوشتن یک مطلب کلی زمان میبرد.
نکته دیگر اینکه برای هر روز نوشتن باید تمام مدت مشغول بود. مشغول پیدا کردن سوژه و پرداختن در ذهن. مشغول نوشتن و دور انداختن. مشغول تکرار و تکرار. نمیشود که بخواهم بنویسم بعد مثل یک مشق اجباری بگذارمش برای آخر شب. ورد را باز کنم و زل بزنم به صفحه سفید. نه. راهش این نیست.

من چه کردم؟ برای اینکه در چالشم بمانم، گاهی چیزی نوشتم که خودم دوست نداشتم. گاهی هم از نوشتههای سابقم استفاده کردم و با کمی ویرایش منتشر کردم. گاهی هم ناگهان چنان حرفی و سوژه نوشتنی به ذهنم میرسید که جا میخوردم و میشد یک نوشته و پست خوب از نظر خودم. اواخر کار هم که متوجه شدم مدل فکرم چه اشکالی داشته، پستی نگذاشتم و فقط در دفترم نوشتم. (نوشتن صفحات صبحگاهی)
امشب پستهایم را بازنگری کردم و آنهایی را که از سر رفع تکلیف نوشته بودم، حذف کردم. 20 پست باقیماند. در کل به خودم نمره 15 میدهم! سختگیرم و از رها کردن چالش در اواخر کار حتی اگر توجیه منطقی هم داشته باشد، ناراحتم.
نوشتن هنوز بخش مهمی از فکر و زندگی من است. نوشتن به عنوان کار جدی، یک چالش جدی و سخت هم هست. لطف و رشدش در همین سختی است. پیش میروم.