نوشتن برای من، علاقه تازهای نیست. همیشه بوده. از دوران کیهان بچهها و نوجوانی، تا الان. حتی اگر در عمل اتفاقی نیفتاده یا منظم ننوشتهام، در ذهنم همیشه بوده. گویا سرنوشت من است؛ خواهی نخواهی.
این چند روز چند جایی درباره زیاد نوشتن و بویژه هر روز نوشتن خواندم. از زبان اساتید و متخصصین مطرح. من به «نشانهها» اعتقاد دارم. (نشانهها با معنی مطرح شده در کتاب کیمیاگر) اتفاقی نیست که این توصیه را چند باری از زبانهای مختلف خواندم و شنیدم. هست؟!
حالا میخواهم برای خودم یک چالش بگذارم. چالش هر روز نوشتن به مدت یک ماه. همین یادداشت، اولی است که در بامداد 15 اردیبهشت مشغول نگارش آن هستم. سی یادداشت در سی روز متوالی. اینجا اعلام کردم تا به انجامش متعهد شوم. میخواهم اینجا، به مدت یک ماه هر روز بنویسم! و اگر ننویسم خیلی بد میشود و شاید کسی هم پیدا شد و پیگیری و بازخواست کرد!
راستش برایم کار راحتی نیست و همین حالا هم ترسیدهام. چه بنویسم؟!
شاید از کتابهایی که میخوانم. آنچه بلدم یا یاد میگیرم. شاید از روزمرگی، اتفاقها و فکرها و ... .
نمیدانم. بگذار نوشته خودش بیاید!
طوری نمیشود. نهایت اینکه نمیتوانم یا خیلی بد مینویسم. شاید هم اصلا کسی ندید و نخواند! فوقش مدتی بعد حذف میکنم. الان به شدت ترسیدهام و بنابراین قبل از اینکه بگذارم ترس پیروز میدان شود و پشیمانم کند، این برگه تعهد را منتشر میکنم!
