آدمها عادت میکنند. به هر چیزی که مدام تکرار شود. مدتها بماند. مثل کرونا. مثل ماسک. کرونا بالاخره روزی میرود. دیر یا زود. خودبهخود یا با واکسن و همهگیری. با سختی برای بعضیها و با راحتی برای دیگران. همانطور که سالیان سال آدمها آمدهاند و رفتهاند. بیماریها هم. سالها و قرنها همینطور گذشته و همچنان میگذرد.
داشتم فکر میکردم نکند کرونا برود و ما به ماسک عادت کنیم؟ به این پوشش تازه. بعد طرحها و رنگهای مختلفی از ماسک داشته باشیم؟ کمکم یادمان برود برای چه ماسک میپوشیدیم. عادی شود مثل جوراب مثلا... ماسک نازک پاریزین بیاید! ماسک مناسب عروسی (این مدل همین حالا هم پیدا شده!)
بعد چند سال میگذرد و کسی به احتمال بیجا بودن ماسک شک هم نمیکند. اصلا شک که جایز نیست! حالا این وسط آقایانی بنشینند و نظر دهند و تایید کنند که اصلا ماسک حجاب خانمهاست. زنانه است. از اول خانمها قرار بوده صورت خود را بپوشانند. آن وقت همگی ماسکهای خود را بردارند و ماسک بماند برای آنها که روسری دارند. تعدادی از زنان هم بشوند فعال در حوزه "نه به ماسک اجباری!"
تابستان است در سال 1490، در شهری آقایان با پیراهن آستین کوتاه هستند و بانوان با لباس بلند تیره همراه روسری و ماسک رنگی و ست شده مد روز. و چنان عادت کردهاند که گرما را حس نمیکنند. مگر بی ماسک هم میشود نفس کشید؟
