در حال مطالعه کتابی هستم در سبک مورد علاقه دختران دبیرستانی. از همان‌ها که بچه‌ها در مدرسه و سَر کلاس درس یواشکی می‌خوانند. (درباره پسرها نمی‌دانم این موضوع صدق می‌کند یا خیر) آن زمان همه به مطالعه علاقه‌مندند و سرانه مطالعه آنجا بالاست. چرا؟ آن کتاب‌ها هم جذاب هستند، هم راحت و خوش‌خوان. اجباری هم نیستند.
خیلی وقت بود کتاب این سبکی نخوانده بودم. رمان بلند ایرانی. تمام که شد درباره‌اش می‌نویسم. داستان کشش زیادی دارد و از آنهایی است که مرتب می‌خواهی به خواندن ادامه دهی و درگیر داستان می‌شوی. بی‌توجه به اینکه حرف خاصی داشته باشد یا نه، اثر فاخر ادبی باشد یا نه، به شدت سرگرم کننده است و جذاب.
همیشه دوست داشتم یک کتاب بنویسم. کتابم را نوشتم ولی دوست دارم یک کتاب داستان/ رمان نوشته باشم. امروز اما به نویسنده این کتاب غبطه خوردم. چطور توانسته آن همه ماجرا را پشت هم سرهم کند و بنویسد؟ چطور اینقدر جزئی شاخ و برگ‌ها را با کلمات کشیده و تصویر ساخته است؟ کار سختی به نظر می‌‌رسد و از نظر من فوق‌العاده ارزشمند. خوش به حال او و نویسنده‌ها.
