
قبل از اینکه این کتاب را بخوانم، تصور نمیکردم سبک کتاب داستانی باشد. فکر میکردم کتابی «درباره فلسفه» است. احتمالا به دلیل آنچه جسته و گریخته درباره کتاب شنیده بودم. «جزء از کل» یک رمان بلند است که شاید بتوان رد فلسفه را نیز در بین سطرهایش پیدا کرد.
اوایل هیچ از داستانش خوشم نیامد. داستان جرم و جنایت. آدمهای تیره و بازنده. تبهکاری و بدبیاری. ولی تعریفها و نقدهای مثبت از کتاب آنقدر زیاد بود که به خواندن ادامه دادم و چه خوب...
بعد از حدود صد صفحه (کتاب حدود 650 صفحهای است.) بالاخره داستان کشش لازم را پیدا کرد و در «یکسوم آخر» به اوج خود رسید. عالی شد. از نظر من همین قسمت آخر نقطه قوت کتاب است.
کتاب ماجرای زندگی پدر و پسر است. گاهی پدر روایت میکند و گاهی پسر. سایه یک برادر/عمو هم همیشه همراهشان هست. همه از زندگی میگویند و اتفاقهایی که خیلی هم خوشایند نیستند. شخصیتهایی با نقاط تاریک برجسته. ماجراهای پیچ در پیچ و جملات سرشار از تشبیه و استعاره، کتاب را حسابی خواندنی کرده است.
کتاب، جملات قابل تعمل و تفکر هم بسیار دارد. گویی باید آن را دوبار خواند. بار دوم، بدون درگیر شدن و دنبال کردن ماجرا میتوان در دنیای کلمات، جملهها و استعارهها غرق شد و مفاهیم در پس پرده را مزهمزه کرد.

و اما یک نصیحت جالب از زبان سردسته تبهکاری کتاب:
تو چیزی هستی که فکر میکنی. پس اگر نمیخوای شبیه پدرت بشی نباید با فکر کردن خودت رو به یه گوشه ببری. باید با تفکر خودت رو ببری به فضای باز. تنها راهش هم اینه که از اینکه ندونی چی درسته و چی غلط لذت ببری. تن به بازی زندگی بده و سعی نکن از قانونهاش سردربیاری. زندگی رو قضاوت نکن، فکر انتقام نباش، یادت باشه آدمهای روزهدار زنده میمونن ولی آدمهای گرسنه میمیرن. موقعی که خیالاتت فرو میریزن بخند و از همه مهمتر، همیشه قدر لحظه لحظهی این اقامت مضحک رو تو این جهنم بدون.