او زیبا بود، در ۱۲ سالگی وقتی از خیابان عبور می کرد، همه به او خیره میشدند...
آنقدر زیبا بود که همه را مجذوب خودش میکرد...
خودش هم میدانست که چقدر زیباست...
وقتی کسی به او نگاه میکرد، به من چشمک می زد و میگفت:" دانی، وقتی بزرگ شوم خیلی زیبا خواهم شد، اینطور نیست؟"
من هم میگفتم:" همین طور خواهدشد، تو زیبا و جذاب خواهی شد."
از همان کودکی مثل زنهای بزرگ صحبت می کرد،خیلی بیشتر از سنش میفهمید و باهوش تر از همه همسالانش بود...
خیلی شبیه مادرش بود و همه را وادار میکرد کاری را که او میخواهد انجام دهند...
بانوی من شجاع و نترس بود...