ویرگول
ورودثبت نام
نُقطه سُربی | Noghteh Sorbi
نُقطه سُربی | Noghteh Sorbiنُقطه سُربی ، نویسنده ای با قلبی شکسته
نُقطه سُربی | Noghteh Sorbi
نُقطه سُربی | Noghteh Sorbi
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

دهن خونی | به قلم محمد خطیری

تصویری که مشاهده می فرمایید با استفاده از هوش مصنوعی CHAT GPT ساخته شده و در هنگام نوشتن به موسیقی system of a down - aerials گوش داده ام.

من یک انسان عادی هستم؛
انسانی که قاتل انرژی‌خوارهاست.

آن‌هایی که زمانی اطراف من زندگی می‌کردند، انسان نبودند.

از انرژی من تغذیه می‌کردند؛ آرام، بی‌صدا و بی‌رحم.
هر بار که نزدیکم می‌شدند، چیزی از وجودم را می‌بلعیدند و من توان مقابله با آن‌ها را نداشتم.

تنها یک راه برایم باقی مانده بود؛
محافظت از جسم و روح ضعیفی که داشتم.

از اذکار خدای فانیان استفاده می‌کردم تا آن‌ها را برای مدتی کوتاه از خود دور کنم.
اما می‌دانستم این کار فقط زمان می‌خرد؛
و زمان، همیشه به سود آن‌ها بود.

تا اینکه روزی تصمیم گرفتم دیگر از خودم محافظت نکنم.

تصمیم گرفتم آن موجودات بی‌ارزش را از هستی حذف کنم.

هم‌اینک که این متن را برای شما، انسان‌های فانی، می‌نویسم،

شیاطین مرا با نامی می‌شناسند که از ترس بر زبان می‌آورند:

«دهن خونی.»

وقتی این موجودات سعی می‌کنند از دستم فرار کنند،
دیگر اثری از آن موجودات مغرور باقی نمی‌ماند.

در یک لحظه، مانند موشی کثیف، به چنگشان می‌اندازم؛
آن‌قدر محکم که حتی سایه‌هایشان نیز راه فرار پیدا نمی‌کنند.

سپس تمام انرژی‌هایی را که از انسان‌ها دزدیده‌اند، از وجودشان بیرون می‌کشم و سر می‌کشم.

آن‌ها از سایه ساخته شده‌اند.

خون ندارند.

اما فریاد می‌زنند.

به دلیل ترس و نفرتی که از من دارند، هم‌نوعانشان این لقب را به من داده‌اند.

زیرا آن‌قدر از این موجودات تغذیه کرده‌ام،

که دیگر انرژی‌خوارها تنها طعمه‌ی من نیستند.

شیاطین نیز می‌توانند طعمه باشند.

وقتی می‌بینم این موجودات بی‌ارزش در آخرین لحظات مرگشان التماس می‌کنند و با وحشت نگاهم می‌کنند،

واقعاً لذت‌بخش است.

آن لحظه برای من از تمام انرژی‌هایی که دزدیده‌اند باارزش‌تر است؛
لحظه‌ای که برای نخستین بار می‌فهمند شکارچی واقعی چه کسی بوده است.

از انرژی‌هایی که به دست آورده‌ام، یک شمشیر آتشین ساخته‌ام.

شمشیری که تنها یک برخورد از آن کافی است.

اگر تیغه‌اش به یک شیطان یا انرژی‌خوار برسد،

آتش از جسمش عبور می‌کند، سایه‌اش را می‌شکافد و مرگ را به او هدیه می‌کند.

و پیش از آنکه چیزی از وجودش باقی بماند،

انرژی‌اش را نیز جذب می‌کنم.

شاید من دیگر انسان نباشم.

شاید چیزی در وجودم تغییر کرده باشد که دیگر هیچ انسانی قادر به درک آن نیست.

اما حداقل دیگر آن انسان فانی و بی‌دفاعی نیستم

که موجودات دیگر بتوانند از جسم و روحش تغذیه کنند.

حالا اگر کسی بخواهد از من تغذیه کند،

باید آماده باشد که خودش طعمه شود.

این متن بصورت فی البداهه به قلم محمد خطیری نوشته شده است .


داستانرمانداستان کوتاهرمان کوتاه
۰
۰
نُقطه سُربی | Noghteh Sorbi
نُقطه سُربی | Noghteh Sorbi
نُقطه سُربی ، نویسنده ای با قلبی شکسته
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید