
گفتند که دیگر نمی توانم زندگی کنم
انگاری نفس های آخر زندگی من است
اما من همیشه برای بارش باران تا پاییز صبر می کردم
تنها نگران این بودم که آخرین بارش باران زندگی ام را ندیده این کره خاکی را ترک کنم
صدای رعد و برق انقدر برای من دلنشین بود که با شنیدنش از جای برخاستم
پرستارم گفت حال خوبی نداری و بهتر است در بستر خود استراحت کنی
گوش من بده کار این حرف ها نبود
بدون توجه به حرف های او به سمت در ورودی بیمارستان دویدم
صدای غرش رعد و برق آسمان شیشه ها را به لرزه در آورد
صدای باران در گوشم پیچید
انگار دنیا را به من داده اند
مو های سرم که به مرور زمان ریخته اند ، مزاحم بودند در این لحظه
همان بهتر که ندارمشان
دست هایم را به آسمان دراز کردم
انگاری از آسمان سیل می بارد
انگار خدا هم منتظر این لحظه بوده است
لباسم خیس شده و من آن را احساس نمی کنم
به دور خود می چرخم و می رقصم ..
آسمان را برای آخرین بار میبینم
این بهترین هدیه برای من بود
لبخند صورتم محو نخواهد شد دیگر
لینک وب سایت موسسه خیریه محک (برای ورود به صفحه کلیک کنید)
به قلم محمد خطیری . این متن فی البداهه نوشته شده ، همچنین تصویر استفاده شده با استفاده از هوش مصنوعی ساخته شده است .