ویرگول
ورودثبت نام
Ovenz
Ovenzما آدمک‌هایی هستیم که انتظار را آموخته‌اند.
Ovenz
Ovenz
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

چرا دست هایمان به مهتاب نمی رسد؟

شبانگاه، چشم هایم را دوختم به تک درختی که شاخه هایش، لانه ی همیشگی کبوترانِ خسته بود.

به آسمان خیره مانده بود، درست مثل انسانی که سرگشته، به دنبال آرامشی ابدی، به کرانه ها چشم دوخته است.

"ای درخت سپیدار که سرت را بر دیوارِ خِشتی خم کرده ای،
چرا دست های ما به مهتاب نمی رسد؟
و چرا چشم هایمان،
گریه ی خالی از رنگِ ماهی هارا، به آغوش نمی کشند؟
چرا شاخه هایت را به سمت ستاره های چشم به راه برده ای؟
وقتی که او کنار ریشه هایت، به تنه ی چوبی سوخته ات،تکیه کرده است."


تهی/مأوا

۵
۰
Ovenz
Ovenz
ما آدمک‌هایی هستیم که انتظار را آموخته‌اند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید