شبانگاه، چشم هایم را دوختم به تک درختی که شاخه هایش، لانه ی همیشگی کبوترانِ خسته بود.
به آسمان خیره مانده بود، درست مثل انسانی که سرگشته، به دنبال آرامشی ابدی، به کرانه ها چشم دوخته است.
"ای درخت سپیدار که سرت را بر دیوارِ خِشتی خم کرده ای،
چرا دست های ما به مهتاب نمی رسد؟
و چرا چشم هایمان،
گریه ی خالی از رنگِ ماهی هارا، به آغوش نمی کشند؟
چرا شاخه هایت را به سمت ستاره های چشم به راه برده ای؟
وقتی که او کنار ریشه هایت، به تنه ی چوبی سوخته ات،تکیه کرده است."
تهی/مأوا