هیچ

من اینجا به تو می‌اندیشم. به خودم. و به ثانیه‌ها.

به این‌که چقدر دلتنگ تو هستم. و به این‌که احتمالا تو حتی به من فکر هم نمی‌کنی.

به این‌که چرا همیشه از تو دور می‌افتم. و به این‌که تو چرا این دوری را دوست داری. انگار که شیفته‌ی جدایی از من باشی.

من به آسمان نگاه می‌کنم. که خالی از ستاره‌ است.

و به قلبم می‌نگرم، که تو را هنوز درون خود حبس کرده. قلبم قفس است برای روح تو.

من چرا دچار چنین دردی شده‌ام؟ چرا مدام از تو دور می‌شوم. و چرا تو مدام خودت را از من دور می‌کنی.

تو، نیم لحظه‌ای به من اندیشیده‌ای؟ گمان نمی‌کنم. یک روز عادی برای تو. و بعد از چند مدت، فقط یک خاطره از من برای تو می‌ماند.

دهانم بسته است. واژه‌ای از آن خارج نمی‌شود. دست‌های من از تو دور است. چشم‌هایم عاجز از دیدن تو. و قلب تو دورتر از تمام فاصله‌ها. چرا دچار چنین دردی شدم؟