من هنوز توی گذشتهی تلخ خودم گیر کردهام.
و تو از بردن و باختن میگویی. از چرت و پرتهای همیشگیات که انتظار داری باور کنم. از همان حرف های خزعبل و تو خالی. پس کی میخواهی خودت را از باتلاق نادانیات بکشی بیرون؟ ببین با خودت چند چندی؟ من کیستم؟ در زندگی تو چه میکنم؟ وقتی نه دیده میشوم و نه میخواهی که من را ببینی.
زندگی همین است قورباغه جان. مردم حرفهای توخالی میزنند و بعد از تو میخواهند فلسفهی پوچی حرفهایشان را درک کنی. قورباغه جان هیچوقت حرفی را نزن که از ته قلبت قبولش نداری. حداقل نه به کسی که دوستت دارد.