
بعضی حقیقتها درد دارند، اما عجیب آراماند.
نه چون اتفاق خوبی افتاده، بلکه چون دیگر لازم نیست با سؤالهایی زندگی کنی که هیچوقت پاسخی برایشان وجود نداشت.
گاهی فکر میکنیم بزرگترین شجاعت، ماندن و جنگیدن است. اما گاهی شجاعت، این است که روبهروی واقعیت بایستی و بگویی:
«من نمیتوانم کسی را به رشد وادار کنم.»
هر آدمی، زمان خودش را دارد. بعضیها انتخاب میکنند با زخمهایشان روبهرو شوند، و بعضیها فقط راهی پیدا میکنند که کمتر درد را احساس کنند.
هیچکدام از این انتخابها، ارزش تو را تعریف نمیکند.
روزی میفهمی آرامش، از جواب گرفتن نمیآید؛ از تمام شدن جنگی میآید که مدتها فقط درون خودت جریان داشت.
و شاید بلوغ، همین لحظه باشد...
وقتی دیگر نمیخواهی کسی را نجات بدهی، فقط میخواهی خودت را گم نکنی.
بعضی درها را نمیبندیم؛ فقط دیگر پشتشان منتظر نمیمانیم.