
همیشه فکر میکردم رشد یعنی جلو رفتن. یعنی بیشتر دانستن، بیشتر تجربه کردن، بیشتر ساختن.
اما هرچه جلوتر آمدم، بیشتر فهمیدم بعضی از مهمترین راههای زندگی، اصلاً به جلو نمیروند.
به عقب برمیگردند.
به جایی که سالها پیش، بخشی از خودمان را جا گذاشتهایم؛ پشت یک ترس، پشت یک شکست، پشت یک رابطه، یا حتی پشت رؤیایی که فکر کردیم دیگر برای ما نیست.
عجیب است...
گاهی آدم کیلومترها راه میرود، فقط برای اینکه دوباره به خودش برسد.
شاید به همین دلیل است که «بازگشت» اینقدر واژهی قدرتمندی است.
بازگشت، عقبگرد نیست؛ شجاعتِ روبهرو شدن با همان جایی است که روزی از آن فرار کرده بودیم.
شاید هیچوقت نسخهی کاملتری از خودمان نشویم.
اما اگر هر روز کمی بیشتر صدای خودمان را بشنویم، کمی کمتر از خودمان فرار کنیم و کمی مهربانتر با زخمهایمان رفتار کنیم، شاید همین، معنای واقعیِ رشد باشد.
نه تبدیل شدن به یک آدم جدید؛ بلکه آرامآرام برگشتن به کسی که همیشه بودهایم.