
فکر میکردم آدمها یک روز از خواب بیدار میشوند و ناگهان خودشان را پیدا میکنند.
اما حالا میدانم ما بیشتر شبیه کسی هستیم که سالها از خانه دور بوده؛ و یک روز، آرامآرام، مسیر برگشت را پیدا میکند.
این وبلاگ قرار نیست جایی برای آموزش دادن باشد.
قرار نیست نسخهای برای زندگی کسی بپیچد.
اینجا فقط روایتِ برگشتن است.
روایت روزهایی که ترسیدهام، اشتباه کردهام، عاشق شدهام، دل کندهام، سؤال پرسیدهام و گاهی فقط نشستهام و به خودم نگاه کردهام.
شاید بعضی روزها از رشد بنویسم.
شاید بعضی روزها از شکست.
شاید از عشق.
شاید از سکوت.
اما یک چیز در تمام این نوشتهها مشترک خواهد بود:
هر بار که مینویسم، یک قدم به خودم نزدیکتر میشوم.
اگر روزی احساس کردی تو هم مدتهاست از خودت دور شدهای...
شاید اینجا جایی باشد که با هم یادمان بیاید:
«من اینجام.»