
✍️ به قلم نینجا تیچرلی 🥷
🗡️نینجا - 🤍محقق و روایتگر فرهنگ شرق آسیا⛩️
مدرس آنلاین زبانهای شرقی (چینی-ژاپنی-کره ای) و انگلیسی
شاید برایتان جالب باشد بدانید نام Ninja Teacher Lee از کجا آمد.
این نام، یک نام تصادفی یا یک نام اینترنتی نیست؛
پشت آن، سالها زندگی، سفر، زبان، آموزش و دلبستگی من به شرق آسیا قرار دارد.
سالهایی از زندگی من در چین گذشت؛ جایی که با زبان چینی زندگی کردم و شرق آسیا برایم فقط یک موضوع مطالعاتی نبود، بلکه بخشی از زندگی واقعی من شد.
از چین به ژاپن سفر کردم؛ سرزمین باشکوه نینجاها، ساموراییها و گیشاها. در همان سالها، علاقه قدیمیام به نینجاها جان تازهای گرفت.آنجا فهمیدم نینجاها شخصیت های افسانه ای نیستند.واقعا وجود دارند.می شود نینجا شد!
این بار، نینجا برای من فقط یک علاقه دوران کودکی نبود.
در چین، نینجا شدم.
یعنی به آن رؤیای کودکی رسیدم؛ رؤیایی که سالها در ذهنم مانده بود و حالا با زندگی واقعی من در شرق پیوند خورده بود.
بعدها با تور مسافرتی به سفر کره رفتم و با زندگی، زبان و فضای آنجا نیز آشنا شدم؛ و این بار، دلبستگی من به زبان و فرهنگ کرهای شکل گرفت.
شرق آسیا کمکم تبدیل شد به بخشی جداییناپذیر از هویت من.
با اتمام مدت اقامت، خیلی سالها پیش، به ایران برگشتم.
در دانشگاه در رشته زبان و ادبیات انگلیسی تحصیل کردم.یاد همکلاسی هایم به خیر : منصوریه،شریفیان،لیاقت،تقوایی،مجدیان،.... و اساتید عزیزم:خانم شیخی،آقای الواری،...
مسیر حرفهای من با تدریس زبان انگلیسی با دستمزد ناچیز در زبانکده ای آغاز شد و بعدها به مدیریت زبانکده رسید؛ زمانی که سرانجام زبانکده خودمان را راهاندازی کردیم.با رویای ایجاد درآمد پایدار پیوسته در ایران و برگشتن به چین!
در آنجا تصمیم گرفتم توانایی خودم در زبان چینی را هم وارد فضای آموزشی کنم تا زودتر بتوانم هزینه مهاجرت همیشگی به چین را فراهم کنم.اما اوضاع طبق آرزوهای من پیش نرفت.
استقبال از کلاسهای چینی زیاد نبود.برعکس، نتیجه برای من و زبانکده فاجعه بود!
ما در شهر معروف شدیم به : اون زبانکده هه که چینی یاد میده . (پس انگلیسی نداره!!) (ما هم که چینی نمی خواهیم!)
عمده شاگردان ما شدند تعدادی دختر و پسرهای بامزه 3 تا 5 ساله که خانواده هایشان از یکدیگر تعریف کلاسهای کودکانه شاد زبان انگلیسی ما را شنیده بودند.
صداهایی که وقتی در ساختمان زبانکده بودم، از رهگذران خیابان به گوشم میرسید:
«چینی برا چی مونه؟ ما تو فارسیش موندیم!
چینی چطور یاد بگیریم؟
خونهاش خراب! چینی بلده؟
چینگچانگ... هاهاها
ما تو انگلیسیش موندیم. چینی چطور یاد بگیریم؟»
یادمه یک بار خانم معلم دبستانی که مادر یکی از شاگرد کوچولوهای ما بود منتظر اتمام کلاس پسر 3 ساله اش در سالن،در سکوت و غرق در فکر نشسته بود. ناگهان خندید و به من گفت: ما داریم تو سر خودمون میزنیم به اینا تو مدرسه فارسی یاد بدیم . بعد شما اومدی اینجا می خواهی چینی یادشون بدی؟ و خندیدن اش را ادامه داد !
من ناراحت نمیشدم، اما متأسف میشدم؛
چون احساس میکردم اینجا جایی برای رشد ندارم.
واکنش مردم به من عجیب اما بی فایده بود.به من به دید آدم فضایی نگاه می کردند.
اونو نگاه کن! چینی بلده! استاد زبان چینیه!
در مرکز خرید در اهواز، داخل یکی از فروشگاه های بزرگی که اجناس چینی می فروخت از من پرسیدند چرا اینقدر آنجا را دوست دارم و مرتب از آنجا خرید می کنم. گفتم استاد زبان چینی و زندگی کرده در چین و دلتنگ خاطرات آنجا هستم.
2 دقیقه نشد که دیدم همه کارکنان دختر و پسر جوان آنجا دور من دایره زده اند و خیره من را نگاه می کنند.
اما هم آنجا و هم جاهای دیگر تنها چیزی که عایدم میشد این بود: می تونی تا 10 به چینی بشماری؟ اسم من به چینی چی میشه؟سلام به چینی چی میشه؟
شاگردان زبان چینی ام اندک بودند.
با این حال، همان چند نفر برای من اهمیت زیادی داشتند.
آنها فقط زبان چینی یاد نمیگرفتند؛ کمکم با بخشی از نگاه من به شرق آشنا میشدند و بعضی از آنها به نوعی رهرو مسیر شرقی من شدند.
همین اتفاق باعث شد هویت چینیای که در سالهای زندگیام در چین شکل گرفته بود، دوباره در ایران زنده شود.
در آن دوره، نام چینی من (چونگ لی) دوباره برای من زنده شد.نامی که به دلیل مطالعه زبان و ادبیات انگلیسی در دانشگاه در ایران برای من کمی کم رنگ شده بود.اما حالا شاید به خاطر دلتنگی و بی تابی برای آن سالهای دوری از چین به آن پناه برده بودم.
پرده از این راز خودم برداشتم و با کمی نگرانی از مورد تمسخر واقع شدن در ایران ، خودم را اینگونه معرفی کردم .
برای شاگردانم، من شدم: چونگ لی
و حدود دو ماه آقای چونگ لی خطاب شدم!
یک بعد از ظهر در آستانه شروع اولین کلاس آن روز : کلاس کوچولوهای زیر دبستانی !
در سالن باز شد.یه دختر بچه کوچولوی 3 سال و نیمه با کیف بامزه اش وارد شد.صدای فریاد خندانش در سالن پیچید:
سلام استاد چونگ !
عنوانی که اولین بار از زبان یک دختر کوچولوی سه سال و نیمه شنیده شد.
و این نام حدود پنج سال با من بود.
پنج سالی که «استاد چونگ» فقط یک اسم نبود؛ نامی بود که شاگردانم مرا با آن میشناختند.
و نماد اعتبار زبانکده ما :
نخستین مرکز آموزش زبان چینی در استان خوزستان
تأسیس ۱۳۹۱
بعد نوبت به نام دیگری رسید:
Ninja Teacher
بها ندادن مردم و... به توان علمی بالای آموزشگاه و عدم استقبال از دوره های چینی ما در آن زمان خیلی توی ذوقم زده بود و تصمیم گرفته بودم با کار بیشتر و تمرکز روی زبان انگلیسی سرمایه لازم برای زودتر رفتن از ایران را فراهم کنم.اما مگر امواج پی در پی گرانی دلار و هزینه سفر و ... به من مجال پس انداز می داد؟
حدود دو سال این نام را استفاده کردم و آن را بهعنوان کپیرایت روی جزوههای زبانکده چاپ میکردم. جزوه هایی فوق با کیفیت که نمی خواستم دست رقبا بیفته.اینقدر با کیفیت که همه بخوان بیان پیش ما ثبت نام کنند تا من بتونم در این امواج مهیب پی در پی تورم و گرانی زودتر سرمایه لازم را فراهم کنم.
در این زمان اکثریت شاگردان، نوجوانانی بودند که زبان انگلیسی پیش ما میآموختند و شیفته توان نینجایی من شده بودند.به کارگیری این نام از کلاس سوسن دانش و فاطمی کیا شروع شد.شاگردان خوبی که نامشان را هرگز فراموش نکردم.
در واقع، «نینجا» از همان رؤیای کودکی میآمد؛ رؤیایی که در چین به بخشی از هویت من تبدیل شده بود و علاقه شاگردان به نینجا بودن من آن را پر رنگ کرد.زمانی که شوریکن های من را در کلاس با شگفتی در دست می گرفتند و به هم نشان می دادند.
اما داستان هنوز تمام نشده بود.
هرچه فعالیتها و ارتباطات من با زبانها و فرهنگهای شرق آسیا بیشتر شد، آن هویت شرقی نیز دوباره پررنگتر شد.تعداد شاگردان چینی من کمی بیشتر شد.پرده از اسرار برداشتم و توان آموزشی خودم برای آموزش زبانهای ژاپنی و کره ای را آشکار کردم و این دو زبان را به دوره های زبانکده افزودم.زبان آموزان ژاپنی و کره ای هم به حلقه شرقی من اضافه شدند.
چین، زبان چینی، خاطرات سالهای زندگی در آنجا، سفر به ژاپن، علاقه به نینجاها، تجربه کره و سالهایی که در ایران به آموزش زبانهای شرقی پرداختم، همه کمکم در کنار هم قرار گرفتند.
و در میان این خاطرات، نام چونگ لی هم دوباره معنا پیدا کرد.
آن «لی» دیگر فقط یک نام نبود؛
بخشی از هویت چینی من بود که از سالهای زندگی در چین با خودم آورده بودم.
و این بار، این هویت با Ninja Teacher ترکیب شد.
نتیجه؟
Ninja Teacher Lee
نامی که امروز با آن شناخته میشوم.نامی که شاگردان آنلاین من از فولادشهر و بندر عباس تا ماهشهر شنیده اند.
نامی که در آن، Teacher سالهای زندگی من در آموزش را با خود دارد؛
Ninja رؤیای کودکی و سالهای پیوند من با شرق را؛
و Lee بخشی از هویت چینیای را که از چین با خودم آوردم.
بنابراین وقتی امروز میگویم:
Ninja Teacher Lee
در واقع فقط یک اسم نمیگویم.
دارم بخشی از مسیر زندگیام را صدا میزنم؛
از چین و زبان چینی،
از ژاپن و نینجاها،
از کره و زبان کرهای،
از استاد چونگ،
از Ninja Teacher،
تا رسیدن به نامی که امروز تمام این تکههای زندگی را کنار هم نگه میدارد:
🥷 Ninja Teacher Lee
و بعد برای تجسم روزهای زندگی من در این مسیر و کسی که در این مسیر طولانی به آن تبدیل شده ام چیزی جدید متولد شد : لوگوی افسانه ای من که شد نماد زبانکده و آواتار مخصوص ما !

نینجا تیچر لی
🤍🗡️ 忍者教師リー 🥷 Ninja Teacher Lee
نینجا، مدرس زبانهای چینی، ژاپنی، کرهای و انگلیسی و مدیریت زبانکده دخترانه پرند - پسرانه سهند (در حال حاضر آنلاین).
مدرس زبانی که از زندگی در چین شروع کرد و به کوچهپسکوچههای کیوتو و کافههای کره جنوبی رسید.
در کنار مدیریت زبانکده که فعلا از حضوری به آنلاین روی آورده ، زبانهای چینی، ژاپنی، کرهای و انگلیسی تدریس میکنم؛ اما چیزی که بیشتر دنبالش هستم، روایت زندگی روزمره مردم شرق آسیاست — از بوی سوپ میسو در صبحهای توکیو تا صدای زنگ دوچرخهها در شانگهای.
چند سال در چین زندگی کردم، به ژاپن و کره سفر کردم و هنوز هم شرق آسیا برایم پر از داستانهای تازه است.
اینجا از فرهنگ، تاریخ و جزئیات کوچک زندگی مینویسم؛ چیزهایی که معمولاً در راهنمای سفر پیدا نمیشوند.