من، منِ خستهتر از من، در سرایم هیچ نیست
هرکجا خسته است تن آنجا برایم هیچ نیست
گفته بودم گر بیایی من همان دم ترک دنیا میکنم
ترک دنیا کردم و دیدم که آن هم هیچ نیست
دل کجا و ما کجا و یار پُر امّا کجا
دل ربودی،پاره کردی، دل برایت هیچ نیست
این تن خسته سوخت از شوق دیدارت ولی
شوق دیدار تو جان کاه است اما هیچ نیست
زندگی کردم من اندک چون رگ ابر بهار
زندگی ام را به پایت دادم و این هم برایت هیچ نیست؟
عیب درویش به کم بود و عیب ما به عشق
خسروِی آمد کنارش، فرهاد دیگر هیچ نیست
زندگی کن چند صباحی و مرنج از دوری اش
زندگی را زندگی کن، زندگی هم هیچ نسیت
آخرش دیدم در این چرخ پر از تکرار درد
عشق ،هجران، زندگی، جزرنج دنیا هیچ نیست
در پگاه آمد ندا این عشق جز ویرانه نیست
هرچه دیدم از جهان عشق، رنج است و دیگر هیچ نیست
نیمجان از عاشقی، جان داد بیدیدار دوست
خنده زد مرگ و بگفت: کین نیز هیچ است، هیچ نیست؟
...........