از این عمر گرانمایه چه حاصل؟
رساندم کشتیام را تا به ساحل؟
چهل سال است، اندر ژرفِ دریا
زنم بر طبل و هم بر دورِ باطل
دلی خونینجگر دارم زِ این عمر
در این غربت شوم مجنونِ بیدل
چو بشنیدم صدای یار، جُستم
چرا کردم در این ویرانه منزل؟
شنو، یا رب، صدای آشنا را
صدایی چون صدای مانده در گِل
تفأل کردم از حافظ، بگفتا:
خوش باش، که ظالم نبَرَد راه به منزل
«نیمجان »دیگر نخواهد دمبهدم بیند تو را،
دربهدر باشد، به از کوچهبهکوچه، گِلبهگِل.
.ثبت دفتر شد.