بیا که از غزلم چیزی برایم نیست
بیا که از نفسم چیزی برایم نیست
در آن زمان که تو بودی جهان چه شوری داشت
بیا که بیتو در این جهان چیزی برایم نیست
فاصله بین من و تو، مثل اقیانوس و دریاست
بیا که در زورقِ شکستهٔ عشق، چیزی برایم نیست
بهارِ عمرم بگذشت و هزاران خزان آمد پدید
بیا که در سپیدی مویم ز امید، چیزی برایم نیست
جهان نگردد به دور خود بدون چشمانت
بیا جهان من، که بیتو در آن چیزی برایم نیست
تو آخرین امیدی برای قلب رنجورم
بیا بخاطر قلبم که جز تو در آن چیزی برایم نیست
نیمهجان، نیمجان را نذر و قربانت کند ای نازنین
بیا و جانِ من باش که بیتو چیزی برایم نیست
.....