باز هم خواب دیدم وصف عیش خویش را
باز چشمان مستت برد دل از من درویش را
آنچنان در عمق چشمانت شنا کردم ولی
ترس داشتم غرق گردم ، خواب گرگ و میش را
آن همیشه دلخوشی آن همیشه خنده ات
ای که جان بخشیده‌ای ویرانه‌های خویش را
آن قدر لذت بخش بود شوق دیدارت ولی
باز برهم زد زنگ ساعت، بزم این درویش را
باز بیدار گشتم دیدم که تنها در اتاق
از سر گرفتم زندگیِ بی‌حاصلِ دل ریش را
بعد بیداری دلم می خواست باز هم خوابم برد
چون در آنجا بود که می‌دیدم امید خویش را
جان من ، بیخود زدی بر دست و پای یار چنگ
خواب بود این،« نیمه‌جان»، آرام کن تشویش را
.
.
.
