گر بیایی باز هم مثل قدیم جان میدهم
بعد دیدارت ولی با عشق پیمان میدهم
چشم به راهت مانده ام تا که بینم عشق را
من نگویم مثل بَهجت، «آمدی، حالا چرا»
من نمی‌دانم چرا تنهای تنهایم هنوز
بعد چهل سال از تولد، سرگشته و حیران هنوز
سال‌ها بگذشت و این غم بر دلم آرام نیست
این دل بی‌صاحب و بی‌عشق هم با ما یار نیست
هیچ‌کس نیست که دستی بکشد بر سر من
مِهر و لطف و خنده بر لب، بدهد بر دل من
جز تو از هیچ کسی عشق ندیدم تا به کنون
شده‌ام مثل شقایق تک و تنها دل ِ خون
صبح به صبح بیدار شوم در بِسترم با آفتاب
شب به شب تنها و خسته با نگاهِ مهتاب
عاشقی درد دارد، درد هجران، درد عشق
گر بگویند آمده، من می‌روم تا به دمشق
تو که حتی یک شبی با یادِ من هم نیستی
زندگی کن، راضی‌ام، هرچند کنارم نیستی
لااقل خوشبخت باشی تو در تمام زندگی
من که دیگر جان ندارم، دل خسته و آوارگی
آری دیگر خسته‌ام، از زندگی، از روزگار
«نیمه‌جان»، فکری ندارد بهرِ جنگ روزگار
.
