دوباره روح من در نیمه جانم جا نمیگیرد
هوای سرکشم دیگر لجام از من نمیگیرد
هزاران عهد بستم فراموشت کنم، اما
خیالِ چشمِ مستت، دست از دامن نمیگیرد
برو از خاطرم دیگر ولی آهسته آهسته
که روح خسته ام این بار قرار از تن نمیگیرد
شدی آخر برای من چو لیلی از بر مجنون
چو شیرین هم شوی آخر،دگر فرهاد تیشه بر زخمش نمیگیرد
زبان عاجز ز وصف تو، تو ای زیباترین رویا
دلم اکنون هوای عاشقی از نو نمیگیرد
پری روی و مشکین‌موی و زیبارخ، کجا رفتی؟
چو اینک آشفته‌حالم، جانِ من آرام نمیگیرد
سحر از دولتِ عشقش به «نیمه‌جان»ندا آمد
که بیرون شو از این غُصه، چو این قِصه پایانی نمیگیرد
...............
