نوشته شده به تاریخ ۸ تیر ۹۹
اینکه اصلا کرونا دارم با نه الان زیادسوال مهمی نیست چون حدس میزنم که به احتمال زیاد کرونا داشته باشم.
من شاید آنطور که باید پروتکلهای بهداشتی را رعایت نکردم اما آیا پشیمانم؟ «خیر»
آیا شرمنده هستم؟ «بله»
پشبمانی معنایی ندارد. این راهی بود که انتخاب کردم و در تکتک لحظهها هم به احتمال وقوع این اتفاق آگاه بودم اما با همه اینها تصمیم گرفتم که اینطور زندگی کنم. به هر حال شاید با همه مراقبتها هم دچار این این بیماری میشدم پس از این جهت پشیمانی برای من معنایی ندارد. هر چند شاید در آینده با وخیمتر شدن وضعییت جسمانی و یا به طور کلی در شرایط دیگری که وضعییت جسمی متفاوتی میداشتم نمیتوانستم به این راحتی ابراز عدم پشیمانی کنم.
هر چند که فکر میکنم با مرگ هم کنار آمدهام اما در عین حال خیلی جدی هم معتقدم این آرامش نسبت به مرگ میتواند همراه با توهم باشد و برای اطمینان باید در شرایط سختتر و نزدیکتر به مرگ هم باز از خود بپرسم که «آیا از مرگ نمترسم؟»
چرا شرمندهام؟
فارغ از اینکه من در مورد این بیماری چه فکر میکردم یا میکنم در لحظههایی که موارد بهداشتی را به درستی رعایت نکردم اما میدانستم که کار درست چیست و از این رو شرمگینم که درست عمل نکردهام. شرمگینم که به اندازه کافی مسئولیت اجتماعی خودم را انجام ندادهام. شرمگینم که به اندازه کافی انسان درست کاری نبودهام.
با همه اینها آیا من انسان بدی هستم؟
الزاما خیر. اگر فرض کنیم بدی و خوبی ما اینطور مشخص میشود که مجموعه تصمیمها درست ما در یک کفه ترازو و تصمیمات نادرست ما در کفه دیگر ترازو قرار بگیرد و سپس سمت سنگینتر نشان دهنده خوبی یا بدی ما باشد. (قاعدتا سنگینی سمت درست نشان دهنده انسان خوب و سمت نادرست انسان بد) این رفتار نادرست من صرفا به سنگینی سمت نادرست اعمال من افزوده است. و باید در نهایت دید که کدام سمت ترازو سنگینتر است.
البته این قضاوت از دیدگاههای متفاوت میتواند نتایج متفاوت همداشتهباشد.چطور؟
هر عمل درست یا نادرست برای هر شخص وزنی متفاوت دارد مثلا احتمالا از دید پسر دایی عزیزم که جزو کادر درمان بیماران کرونایی است این رعایت نکردن من وزن بیشتری در سمت بد ترازو دارد و در نگاه او من انسان بدتری هستم تا مثلا در نگاه دوستی عزیز دیگری که در طول این زمان هر بار برای خداحافظی انتظار بغل کردن از من داشت.