
در کودکی، کوهستان گنج برایم تنها یک داستان مهیّج و سرگرم کننده بود. بهانهای برای به خواب رفتن و دیدن رویاهایی شیرین بود.
سالها گذشت و آن افسانه و قصّه بچگانه،یک روزه شد وسواس و مالیخولیاء منِ جوان و دنیا ندیده.
تنها راه فهم آن حکایت پیش پا افتاده،در دل سفر بود به آن کوهستان ناشناخته.
کوله بستم و شدم مانند یک ماجراجوی حاضر و آماده، به بهانه ثروتمند شدن قدم نهادم در آن مسیر خطیر و تحت سلطه سایه.
با این تصوّر که میرسم به خوشبختی پس از چند پیچ و تاب ماهرانه، مشقّتها به جان خریدم و بازنایستادم از حرکت و ادامه.
روزها گذشتند و رسیدم به آن نقطه مشخص در نقشه، بی آنکه اثری باشد از آن گنج مدفون شده زیر تلی از سنگ و صخره.
در افکار خود غرق بودم و نشسته بر زانوانی خسته، که به ناگه خود را یافتم در مرتفعترین جای آن کوهستان برف گرفته.
در آن لحظه بود که یافتم گنج گم گشته دُوران، که آن شناخت خود بود در پس گذر از دشواریها.