
شب که از راه میرسد، پادشاه عالم میشوم
حاکم مطلق راه شیری و جانداران گیتی میشوم.
لباس فاخر بر تن میکنم،
بر تخت فرمانروایی همچون یک اشراف زاده، تکیه میکنم.
بی دلیل و از سر وهم و خیال،
در چرخه روتین حیات ایجاد اختلال میکنم.
تاب میدهم انگشتانم را مانند رهبر ارکستری بزرگ،
سرتاسر کائنات را به دلخواه خویش، این چنین رهنمود و هدایت میکنم.
ساعتها مینوازم برای آن گوشهای شنوا،
که پیام این جهان تنها عشق است ای آدمیزاد، نشو غافل از آن
به رقص میآورم خورشید و ماه و ستارگان
که ببیند هر جنبندهای از نزدیک، شاهکارم را در آسمان
ناگهان به پرواز در میآیم بی تلاش و بی اختیار،
میچرخد هستی در برابر دو چشمم، دایرهوار.
رنگی میشود دنیای اطرافم به سرعت برق و باد
میرسم آخر به کالبدی خفته و از هفت دولت آزاد.
میفهمم که خواب بودهام من ساده و از خدا بی خبر
رویا بافی میکردهام با آن همه تصور و گمان در سر