
بر میخیزی بار دیگر از اعماق وجودم
میایستم مقابلت با هر نیرویی در توانم.
دعوت میکنم تو را به خلوتی به میزبانی من
و خیره میشوم به نگاههای مهبوت و آکنده از شَک.
یک نظر به یاد میآورم کارنامه اعمالم
میبندم بلافاصله چشمان شرمگینم را بر هم.
فرار میکنم از افکار پریشان و آشفته و در هم
و میرسانم خود را به پرتگاه رهایی از قید و بندِ وَهم.
اصرار که تنهایت نگذارم در این دَم
که با هم میشویم یک لشگر آماده به جنگ.
میرسد دستمان به هر آنچه خواهیم تا اَبَد
و حکومت میکنیم بر این دنیا به لطف وجود من.
مینشیند لبخندی بر لبم حاکی از افسوس و غم
که تو نبودهای هرگز به جای من.
گر من بگیرم تو را به اشتباه روزی یار و همدم
اجابت کردهام دعوتی را به آن سوی تباهی و قَعر..