شب به نیمه رسیده بود صدای رفت‌وآمد ماشین‌ها هر لحظه کمتر و کمتر می‌شد و خیابان آرام‌آرام به سکوتی نیمه‌جان فرو می‌رفت
صدای آواز زمزمه‌وارش کم‌کم به گوش می رسید:
«شب که از راه می‌رسه، غربتم باهاش میاد توی کوچه‌های شهر، باز صدای پاش میاد...»
گوش تیز کردم :
«من غم‌های کهنه‌مو برمی‌دارم که توی میخونه‌ها جا بذارم...»
یک لحظه پنجره را باز کردم و بیرون را نگاه کردم.
بله، خودش بود.امشب هم آمده بود
سر خیابانی که به کوچه ی ما مشرف بود، کنار همان سطل زبالهٔ سر نبش.
مثل همیشه، چنان در دنیای خودش غرق بود که انگار در تمام جهان، جز خودش، هیچ‌کس دیگری وجود نداشت.
با همان ظاهر آشفته، لباس‌های کثیف و موهای ژولیده.
زیر کتری را تازه خاموش کرده بودم و آب هنوز داغ بود. دوباره روشنش کردم و تا لباس بپوشم، آب به جوش آمد. با عجله یک چای کیسه‌ای داخل قوری انداختم و به‌اندازهٔ دو استکان آب جوش رویش ریختم.
سینی چای به دست ، آرام از پله‌ها پایین رفتم و خودم را به او رساندم.
سرش پایین بود و داخل سطل زباله را می‌گشت.
چیز خاصی برنمی‌داشت. مثل همیشه، با کلافگی دنبال چیزی می‌گشت؛ چیزی که انگار وجود نداشت، یا اگر هم وجود داشت، پیدا نمی‌شد.
ـ سلام! خوبی؟
یهو از جا پرید؛ طوری که انگار صدای من او را از دنیای خودش به بیرون پرت کرد
با چشمانی گشاد و نگاهی هراسان به من خیره شد.
دستپاچه گفت:
ـ س... سلام! سلام! شب... شب بخیر.
لبخند زدم و گفتم:
ـ بیا، چای بخوریم
هراسان دست‌هایش را به پیراهن و شلوارش مالید
ـ طوری نیست بشین من که غریبه نیستم.
تکه‌پارچه‌ای را که به‌عنوان زیرانداز با خودم آورده بودم، روی زمین پهن کردم و نشستم.
بالاخره نشست، اما سرش را پایین انداخت.
پرسیدم:حالت چطوره ؟
گفت: خوبم، ممنون.
ـ به شماره‌ای که بهت دادم زنگ زدی؟ رفتی؟ کاری کردی؟
مکثی کرد. نگاهش را از زمین برنداشت.
ـ راستش... راستش... نه. ببخشید.
گفتم : باشه. من دیگه کاری به کارت ندارم. تا خودت نخوای، چیزی تغییر نمی‌کنه.
با شرمندگی سرش را بالا آورد و گفت:
ـ نه، نه! حتماً می‌رم.
نگاهش کردم و گفتم :
امیدوارم هرچه زودتر بری و ترک کنی
بتونی پاک بشی و دوباره رو پاهات وایسی اونجا یه کار کوچیک هم برات در نظر گرفتن که بعد از بهبودی می‌تونی مشغولش بشی.
لب‌هایش به لبخندی کم‌رنگ باز شد.
ـ ممنون... ممنون.
استکان چای را جلویش گذاشتم
دوباره تشکر کرد.
و بعد، در سکوت، هر دو چایمان را نوشیدیم
نوید، پسر همسایهٔ قدیمی‌مان و دوست مرحومم نرگس حالا دیگر داشت به مرز سی‌سالگی می‌رسید.
حدود ده سال پیش، پدرش به اتهام قتل دخترش بازداشت شد.
دختری که تنها جرمش داشتن دوست‌پسر بود یا شاید هم حرف‌هایی که پشت سرش در کوچه و محل پیچیده بود.
پدرش او را به خاطر همان حرف‌ها سلاخی کرده بود
جنازهٔ مثله‌شدهٔ دختر مادرش را دق مرگ کرد و نوید تنها ماند
آن روزها دانشجوی مهندسی مکانیک بود دانشجویی با رتبه‌ای خوب در دانشگاه دولتی.
پسری باهوش، بشاش، شوخ‌طبع و عاقل
اما بعد از مرگ خواهر و مادرش، به افسردگی شدیدی دچار شد
افسردگی‌ای که هرچه گذشت، بیشتر در آن فرو رفت و دیگر نتوانست خودش را از چنگالش بیرون بکشد.
کم‌کم به مواد مخدر و الکل پناه برد. روزبه‌روز بیشتر از زندگی فاصله گرفت تا اینکه سرانجام کارش به کارتن‌خوابی کشید.
حالا بیشتر شب‌ها در همان کوچه‌ای پیدایش می‌شد که خانهٔ پدری‌اش هنوز در آن قرار داشت.گاهی با حالی نزار، افتان‌وخیزان، نشئه یا خماری، مست و سرخوش، یا بی‌حال و بی‌رمق، همان اطراف پرسه میزد. گاهی هم عمداً گدایی می‌کرد
درست جلوی چشم کسانی که سال‌ها پیش، با زبان و حرف‌هایشان، زندگی خانواده‌اش را به جهنم تبدیل کرده بودند.
سرش را در سطل‌های زبالهٔ همان کوچه و خیابان فرو می‌برد انگار می‌خواست تمام اندوهی را که سال‌ها در وجودش تلنبار شده بود را در آنها قی کند
گویی با اینکارها فقط می خواست تقاص پس بگیرد
با بودن در جلوی چشم مردمانی که با شایعاتشان گور خواهرش را کندند و مادرش را راهیِ سینه ی قبرستان کردند
پدرش حالا دیگر یکی دوسالی می شد که از زندان آزاد شده بود
کمال خان در بالکن خانه اش که تقریبا روبروی جایی بود که ما نشسته بودیم ایستاده و به پسر ش زل زده بود
پکی به سیگارش می زد و فقط نگاه می کرد
پکی به سیگارش میزد و فقط نگاه می کرد
