شاید زندگی

روز

شروع شده است و من هنوز در جایم مانده‌ام؛ همین‌جا، میان خواب و بیداری.

چه ساده‌لوحانه می‌انگارم که زندگی در جهان من متوقف می‌شود و از رختخواب من دری بسته می‌شود به سوی آنچه ناتوان مانده‌ام.

در جنگ تن‌به‌تن با روزگار، زورم نمی‌رسد. نه، واقعاً نمی‌رسد.

در جایم مانده‌ام و از هجوم افکار و خیال در امان نیستم.

گویی می‌پندارم تا از جایم بلند نشوم، زندگی آغاز نمی‌شود؛ غافل از اینکه زندگی در حال عبور است، می‌گذرد و می‌رود و کسی یادش نمی‌افتد که تو جا مانده‌ای.

بگذار برود و بروند؛ پاهایم خسته‌تر از آن‌اند که در پی‌شان بدوم.

دمی آساییدن، دمی سکوت، دمی دور از فرسودن؛ جایی میان آرامش و دویدن، میان خیال راحت و دغدغه، بمانم.

فارغ و رها، دور از ازدحام و هیاهو و شلوغی‌های جهان و جهانیان.

دلم نفس می‌خواهد؛ نفسی که فرو رود در کالبدم، جانی دوباره بخشد بر روان و تنم و برآید به اشتیاق بودن.

چه باید کرد؟ وقتی زندگی جریان دارد، باید ادامه داد؛ پیوست به صدای هست‌ها، ملحق شد به بودن‌ها، دوام آورد و پذیرفت...

که تاب آوردن تنها راه ممکن است.

زنده‌ام و نفس می‌کشم و جز نوای زیستن، چیزی در کالبدم نمی‌نوازد.

موسیقی عجیبی‌ست؛

که جاودانگی را نفی می‌کند.

و فرصت کوتاه است

و تاب آوردن تنها راه ممکن است

تا از زنده بودن

نمرد.

*از یهویی های ذهن من در یک روز مرخصی🙂🌳