پریروز ، خسته از پیاده‌روی ، به پارک کوچیک محله‌مون رسیدم ؛ پارکی که فقط دو تا نیمکت داره. روی یکی سه نفر نشسته بودن و روی اون یکی یه پسر نوجوان. ازش خواستم کمی اون‌طرف‌تر بشینه تا منم جا بشم.
نشستم و کمی با هم حرف زدیم.
از حرفا و لهجه‌ش فهمیدم افغانه.
از سر کار اومده بود و چند تا نارنگی برای خودش خریده بود. با اصرار یکی‌شو بهم داد.
نارنگی هاشو یکی یکی پوست می کند و با لذت می خورد
بوی خوش نارنگی مشاممو پرکرده بود
منم نارنگیمو پوست کندم و خوردم شیرین بود
بعد، تمام نارنگی‌هاش رو که خورد، پوست‌ها رو جمع کرد توی نایلون، درش رو گره زد و موقع رفتن انداختش توی سطل آشغال. بعد هم خداحافظی کرد و رفت.
نمی‌دونم چرا، اما تصویرش توی ذهنم مونده. شاید به خاطر مهربونی بی‌تکلفش، شاید به خاطر لذتی که از خوردن نارنگی‌هاش می‌برد. انگار برای خودش چند تا نارنگی خریده بود که همون لحظه، بی‌هیچ عجله‌ای، ازشون لذت ببره
بعضی وقتا یه صحنه‌ی ساده از زندگی یه غریبه ، بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم توی ذهنمون می‌مونه.
