
دستهایم را مینویسم؛
دستهایی که ظرافتشان زیر زبری پنهان شده، از زبری و سنگینیای که حاصل نظافت خانه است.
دستهایم را باز میکنم و به خطهای کفشان نگاه میکنم. چقدر کار کردهاند، چقدر چیزها را گرفتهاند، جابهجا کردهاند، شستهاند و پاک کردهاند. در گوشهای مینشینم و به خانه نگاه میکنم که از تمیزی برق میزند. همهچیز مرتب است و حس خوبی زیر پوستش جریان دارد. به دستهایم نگاه میکنم. آیا تا به حال بوسیدمشان؟ برای این همه سال که با من بودهاند؟ برای همین برق انداختنها، چقدر ساییدمشان؟ ولی آنها هنوز نوازش را می دانند
چشمانم را مینویسم، چشمانی که بیشتر اوقات بیخواباند و گاهی به زور قرص به خواب میروند. چشمانی که روزی درخشش عشق را دیده بودند، برق شادیها را دیده و اشک ماتمها را چشیدهاند و همچنان ناظر زیباییها هستند.
لب هایم را مینویسم، لبهایی که در تنهاییِ شبانهروز گذشته برای صحبت با هیچ انسانی نجنبیدهاند ولی هنوز بوسیدن را از یاد نبردهاند.
پاهایم را مینویسم، خسته از دویدنهای بیپایان، از رفتنهایی که انگار هیچوقت به مقصد نمیرسیدند. از ایستادنها و راه رفتنهای طولانی
همیشه همراهم هستند و مرا به جاهای خوبی می رسانند
قلبم را مینویسم؛ از شور زدنهای مکررش برای این و آن، از دلشورههایش، از لحظههای ممتد استرس و اضطراب. از وقتهایی که نگران دیگران بودهام و یادم رفته از خودم بپرسم حالت چطور است؟
از وقتهایی که خواستهام همهچیز خوب پیش برود و نتوانستهام حتی برای چند دقیقه آرام بگیرم.
قلبم را مینویسم؛ قلبی که هم شکسته، هم ترسیده، هم دوست داشته و هم با هر امید کوچکی دوباره به زندگی دل بسته و همچنان دوست داشتن را به خاطر دارد.
شانههایم را مینویسم، از صبوریشان برای حمل زحمتهایم، برای نگهداشتنم.
صدایم را مینویسم که در خلوت آواز گلویم را میخواند و نام جانانم را تکرار میکند.
چهرهام را مینویسم، گاه خسته، گاه رها، با لبخندی که بر بطنش نشسته، به تماشا ایستاده. چون لطافت شبنم بامداد، مشاهدهگر هستی و به نگاه خیرهی دختربچهای شادمان که تمام هیاهوی جهان را به سخره گرفته است.