واژه، فقط جمع حروف نیست، راهیست برای کشف معنا و نگاهی جدید . «همدان» در این شعر، از همین دست واژههاست، نام شهری که شاعر آن را از جغرافیا خارج کرده و به بازی زبان میسپارد: از «همدان» به «همهدان» و از آنجا به «هیچندان».
«در همدان گشتهام ز روی نادانی
عاشق یاری چنانکه افتد و دانی»
در مصرع آغازین، «همدان» در برابر «نادانی» قرار میگیرد، گویی شاعر به شهر دانایی رفته، اما آنچه نصیبش شده، خلاف انتظارش بوده است: نادانی. چه چیزی بیشتر از عشق آدمی را به نادانی میکشاند؟ آدم ممکن است خیلی چیزها را بداند، اما به وقت عشق، همهی دانستهها دنیا رنگ میبازند. عاشق، درست جایی که خیال میکند میداند، درمییابد که هیچ نمیداند.
«سخت به حيرت درم كه چون كنم آخر
من همه نادان و دلبرم همهدانی»
«يارم همدانی و خودم هيچندانی
يارب چه كند هيچندان با همهدانی»
«همهدانی» دیگر فقط نسبت یار با یک شهر نیست. واژه، معنایی تازه پیدا کرده: یار، «همهدان» است و عاشق، «هیچندان».
زیباترین واژهی شعر، همین «هیچ» میتواند باشد. عاشق خودش را کوچک نکرده، فقط اندازهی حیرت خود را در برابر عشق پذیرفته. تمام دانستههایش، در برابر معشوق به یک «هیچ» بدل شده است.
«یارب چه کند هیچندان با همهدانی؟»
«هیچندان» با «همهدان» چه میتواند بکند؟ جز عاشق شدن. تمام ظرافت شعر همینجاست، پشت بازی شیرین واژهها، حقیقتی پنهان شده: عشق آدمی را درست در لحظهای که گمان میکند همهچیز را میداند، با بزرگترین ندانستگیهای زندگیاش روبهرو میکند.