آبجی داشت خانه را جارو میزد که رسید به زیر کابینت. جارو صدای خرتخرت میداد. خم شدیم ببینیم چه خبر است. زیر کابینت کلی استخوان مرغ تلنبار شده بود، استخوانهایی که معلوم نبود از کی آنجا ماندهاند. دقیقتر که شدیم، ماجرا روشن شد: گربههای محله از قابلمهی روی اجاق مرغ میدزدیدند و زیر کابینت میخوردند.
حکایت آشنایی است. کافی است جای گربهها را با دولتها عوض کنیم. آنها هم از سفرهی مردم میدزدند، مالدزدیدهشده را زیر کابینت اقتصاد پنهان میکنند و بعد، با خونسردی گربههای شکمسیر، به زندگی روزمرهشان ادامه میدهند. پوزخندزنان از کنار قابلمه رد میشوند و اگر کسی دیده باشد که مرغی به ناحق خورده شده، خودش و مرغش و قابلمهاش گونیپیچ میشوند.
مرغ که میپرد، اول میگویند اصلا مرغی در کار نبوده. بعد میگویند اگر هم بوده، خودش پریده. بعدتر شاید بگویند صاحبخانه عرضهی محافظت از قابلمه را نداشته، پس لیاقت مرغ داشتن را ندارد.
جالب اینجاست که گربههای محلهی ما دستکم یک فضیلت دارند: جرمشان امضا دارد. استخوانها را همانجا رها میکنند تا صاحبخانه بفهمد مرغهایش گم نشده. اما اینجا هرچه ناپدید میشود، پیش از آنکه سراغ دزد بروند، تقصیر را گردن لولو و پیشی میاندازند. نه اثری از مال دزدیدهشده باقی میماند، نه حتی استخوانی برای پیگرفتن ماجرا. تازه اگر تکهاستخوانی هم پیدا شود، ممکن است بگویند: چرا مالت را سفت نچسبیدی؟
شاید بد نباشد از گربهها بدیهیات انسانبودن را یاد بگیریم. اگر قرار است بخوریم و برویم، اقلکا چند تکه استخوان از خودمان بهجا بگذاریم تا صاحبخانه بداند با پیشی طرف است یا با لولویی که هم مرغها را میخورد و هم شکم بزرگش را منکر میشود.