لیلمامی و شوگرددی نه. برایم از فرهاد بگو، همان که برای شیرین کوه کند. واننایت و سیچوئیشنشیپ هم ممنوع. اینکه دو نفر شش ماه هرشب با هم حرف بزنند، حسودی کنند، دلتنگ شوند، لایو لوکیشن بخواهند و با هم بلولند، آخرش هنوز ندانند بینشان چه خبر است، واقعا دستاورد قابل توجهیست، احتمالا بشر تا امروز اینهمه پیشرفت نکرده.
با من از خسرو و شیرین بگو. از آدمهایی که اگر همدیگر را میخواستند، میخواستند. لازم نبود سه ماه در مرحلهی ببینیم چی پیش میاد بمانند تا یکیشان بالاخره بفهمد تعهد، بیماری قابل درمانی نیست. بِنِفیت و جاستفرند هم نه، برایم از منیژه و بیژن بگو. سوشالفرند و شوگرمامی هم نه. برایم از سلیم و میترا بخوان. این نسل هر روز یک اصطلاح تازه برای رابطه میسازد، فقط هنوز برای با هم بودن، اصطلاح مناسبی پیدا نکرده.
دوستدخترت اگه زنگ میزنه، وللش را وللش، برایم عزیزترین سوغاتی بخوان. ریری و گندم برای خودشان. برایت «بگو ای مرد من، ای مرد عاشق» خواهم خواند. تهران تا توکیو نه، در پی آهوی عشق، برایم بخوان. آقامون جنتلمنه جنتلمنه نه، برای خواب معصومانهی عشق برایت خواهم خواند.
این روزها آدمها زخمهایشان را آنقدر شیک بستهبندی کردهاند که اگر کمی بیمسئولیتی، ترس از تعهد، خودشیفتگی یا فرار از صمیمیت داشته باشند، دیگر اسمش مشکل نیست، سبک دلبستگی «اجتنابی و اضطرابی» است. یک نفر جواب نمیدهد: «من در حال تنظیم مرزهایم هستم.» یکی ناپدید میشود: «من به فضای شخصی نیاز دارم.» یکی نمیخواهد مسئولیت رابطه را بپذیرد: «من نمیخواهم به چیزی برچسب بزنم.» و ما هم، برای اینکه مبادا احساساتی و وابسته به نظر برسیم، سر تکان میدهیم و میگوییم: «کاملا درکت میکنم.»
بله، احتمالا آخرین نسلی که عشق را، ولو با همهی خرابکاریهایش، بینیاز از این همه دفترچهی راهنما تجربه کرد، پدر و مادرهای ما بودند. آنها هم کم مشکل نداشتند، فقط برای هر مشکل یک اسم باکلاس انتخاب نمیکردند که تبدیلش کنند به ویژگیِ شخصیتی و فضیلت. ما هم فیالحال عشق را لالوی شعرها، در رمانها و بین چند صفحه از یک کتاب قدیمی، تجربه میکنیم. ظاهرا در زندگی واقعی، هرکس کمی بیشتر دوستت داشته باشد، اول باید از او بپرسی، این احساس، تروماست یا تگری؟
خلاصه که امیدوارم خداوندِ گُنده، خودش دستی به سر و روی مارکتِ زِید در ایران بکشد و خوشباوران، به وجود عشق را، از شر پیران هوسباز و جوانان تعهدگریز، در امان نگه دارد.