
بیا حوالی یک روز پاییزی،
صبحی، غروبی، نیمهشبی،
باز هم عاشق شویم.
میان برگها و بادها،
به سان کبوترانی که از ایوانی به ایوان دیگر میپرند.
من همان کلاه فرانسوی و دامن پشمی را میپوشم،
تو هم کت آبیات را.
بعد بیمجال گله،
در کوچههای خیس قدمکی بزنیم.
و بگذاریم باد هرچه میخواهد، با خودش ببرد.
بگذار خیال کنند، ما غریبهایم.
باز در خزان عاشق شویم؟
تو بگو: به قهوه دعوتت کنم
یا
شعرهای آبیام؟